Nowości

Małgorzata Kozubek zadaje pytanie o możliwości teoretyczne, a także o szanse praktycznej skuteczności wykorzystania filmu do psychoterapii, a zwłaszcza do psychoterapii stosowanej w ramach resocjalizacji młodzieży społecznie nieprzystosowanej.


W Sporach o wartości analizujemy przypadki wybranych publicznych dylematów związanych, m.in. z udoskonalaniem ciała i dopingiem w sporcie, poezją kobiecą i poezją kobiet, lekcjami historii dającymi wiedzę i budującymi tożsamość narodową...


Dla wybierających się na Wschód a także w innych kierunkach pomocny może być „Krótki przewodnik po Nowym Jedwabnym Szlaku” Adama Nobisa – Wydawnictwo Chronicon, Wrocław 2017.


This book presents a new approach to early English theatre by exposing a genuine relationship between monastic performances and theatricality....


Książka jest rezultatem i podsumowaniem programu artystyczno-badawczego Dolny Śląsk w tworzeniu. Przestrzenie kultury.


This book presents an interdisciplinary investigation into the emergence of the actor and theater. Scholarship helps us to realize how we have evolved to who we are today and to understand the transformative power of performance. The author proposes to boost and advance theater studies by reviewing new research in anthropology, archaeology, paleoanthropology, classics, ethnography, physics, cognitive science, neuroscience, theater anthropology and performance studies.


Inspiracją powrotu do Don Kichota było dla Magdaleny Barbaruk dostrzeżenie nowej popularności błędnego rycerza we współczesnej humanistyce. W książce próbuje ustalić co nowe interpretacje tej postaci mówią o naszej kulturze. W rezultacie stwierdza, że po II wojnie światowej doszło do najważniejszej od romantyzmu zmiany w wizerunku Don Kichota.


„Kultura”, „symbol”, „tradycja” to słowa uznawane dziś za zużyte bądź niemodne. Jednak nadal stanowią część kulturowej rzeczywistości i mogą służyć do jej opisu. Autorka próbuje się im przyjrzeć, wędrując między pojęciem a rzeczywistością, co ilustrują analizy przykładowych zjawisk i procesów tak różnych, jak przemiany technik ekstazy i syberyjskiego szamanizmu, moda na prywatność oraz zawiłe losy rzeczy i idei; jak przekształcenie lasu w park tematyczny czy transformacje dolnośląskiej pamięci.


Książka jest monografią poświęconą audiosferze Wrocławia, przygotowaną przez kilkunastu autorów w ramach grantu badawczego NCN, realizowanego w latach 2011-2013 w Instytucie Kulturoznawstwa Uniwersytetu Wrocławskiego. Składa się z 3 zasadniczych części: studiów audiograficznych sporządzonych z uwzględnieniem nagrań terenowych, studiów nad wybranymi artefaktami dźwiękowymi miasta (hejnał, dzwony, muzyka uliczna) oraz studiów nad recepcją audiosfery, opracowanych na podstawie zebranych wywiadów z mieszkańcami. Pracę uzupełnia wybór wspomnień dźwiękowych, do napisania których zostali zaproszeni znani mieszkańcy miasta.


Podstawowym założeniem Autorki jest twierdzenie, iż istota butō to nie estetyka używana w przedstawieniach, lecz stan osiągany w rezultacie praktyki przez performera i doświadczany przez świadków jego działania. Tej istoty nie można szukać w wyizolowanym dziele przedstawieniu. Znaleźć ją można przez odejście od estetyki tradycyjnej ku estetyce performatywności. To podstawowe przesunięcie wyznacza oryginalny punkt wyjścia książki.


Źródła teatru Mirosława Kocura to projekt prekursorski i nowatorski. Autor proponuje gruntowne poszerzenie i pogłębienie studiów nad sztuką teatru. Ostatnie badania i odkrycia w wielu dziedzinach nauki współczesnej, często przełomowe, a rzadko analizowane przez teatrologów, umożliwiają dziś lepsze rozumienie istoty ludzkiej jako performera z natury, urodzonego tancerza i śpiewaka. Książka, bogato ilustrowana, prezentuje oryginalną syntezę najnowszych dokonań w dyscyplinach tak różnorodnych, jak antropologia, archeologia, paleontologia, etnografia, historia, filologia, neuronauka, fizyka czy performatyka. Źródła teatru są we współczesnej literaturze naukowej przedsięwzięciem bezprecedensowym.


... Tom otwiera wydany w 1992 zbiór STUDIA O KULTURZE pomyślany i przygotowany przez Profesora Pietraszko jako podstawowy wykład głównych założeń kulturoznawstwa. W części drugiej zamieszczone zostały artykuły i rozprawy dotyczące różnych obszarów rzeczywistości kulturalnej rozpatrywanej ze specyficznej, opracowanej przez Pietraszkę perspektywy kulturoznawczej...(Ze Wstępu).


Książka Piotra Jakuba Fereńskiego opwaiadająca o historii pierwszych w Polsce studiów kulturoznawczych nie jest napisana w typowo naukowej konwencji sine ira et studio.Przeciwnie: dzieje kulturoznawstwa poznajemy przez pryzmat osobistych i często emocjonalnych wspomnień i przeżyć różnych badaczy. Myślę, że ten osobisty ton stanowi ogromną zaletę książki, która nie jest kolejnym elaboratem z zakresu historii nauki, przeładowanym suchymi jak kurz faktami, lecz barwną i wciągającą opowieścią o fascynującej intelektualnej przygodzie. Opowiadający o wrocławskim kulturoznawstwie nie mówią unisono – co też stanowi o wartości książki.


Artyści Anglii Wschodniej wystawiali swe sztuki na placach i w kościołach, w domach parafialnych i w karczmach, na łąkach i na ulicach. Sztuka performansu była formą ewangelizacji i umacniała parafian w wierze. […]. Organizacja każdego performansu była inna, żadna budowla nie mogłaby pomieścić tak różnorodnych widowisk. Teatr w średniowiecznej Anglii Wschodniej mógł się rozwijać i kwitnąć właśnie dlatego, że sztuki nie były wystawiane w zamkniętym teatrze, ale w naturalnym środowisku kulturowym parafian. To teatr bez teatru.


Książka Ewy Kofin jest w swojej najogólniejszej wymowie charakterystyką współczesnej kultury muzycznej, na której najsilniejsze piętno odcisnęły media, będące przyczyną nie tylko wszechobecności muzyki, ale także zupełnie nowych sposobów jej wykorzystywania


Trudno o bardziej kłopotliwe pojęcie niż doświadczenie. W tych rozważaniach pojawia się ono głównie w rozumieniu egzystencjalistycznym jako kategoria refleksji humanistycznej i przedmiot prowadzonych w jej ramach sporów. We współczesnych dyskusjach apel o odzyskanie doświadczenia przyjmuje postać poznawczego wyzwania, intelektualnej troski, postulatu politycznego, a także jest rozpoznawany jako dążenie kultury samej, jej reakcji na nowoczesną fragmentację, „zubożenie” doświadczenia oraz jego traumatyczne wyparcie...