Celem pracy jest próba stworzenia lustra dla europejskich tradycji urbanistycznych. Praca odnosi się do chińskiego dziedzictwa kulturowego, a skupienie uwagi na jednym mieście (Suzhou) ma być swoistym studium przypadku, który pozwala wyciągnąć ogólniejsze wnioski na temat planowania chińskich miast i modeli ich modernizacji. Autorka opisuje m.in. chińskie miasto idealne, odmienną od europejskiej strukturę ufortyfikowanego chińskiego cheng, typy i formy architektonicze, zasady wznoszenia budynków oraz schemat tradycyjnego chińskiego domostwa dziedzińcowego siheyuan. Analizuje też historyczne wzorce podziału przestrzeni miejskiej oraz sposoby zarządzania miastem. Przedstawia bogatą historię Suzhou, jego znaczenie ekonomiczne na przestrzeni wieków, zasoby naturalne i materialne oraz unikalną strukturę urbanistyczną tzw. wodnego miasta z siatką równoległych ulic i kanałów. W pracy omówione zostały również wybrane zabytki i klasyczne ogrody Suzhou, które należą do światowego dziedzictwa kulturowego. Autorka przybliża ich koncepcję estetyczno-artystyczną, organizację przestrzeni i panującą w nich hierarchię. Próbując uchwycić specyfikę wschodnich założeń ogrodowych, odwołuje się do chińskiej symboliki, poezji i tradycyjnych wierzeń.

W pracy pt. Surrealistyczna groteska w sztuce Jerzego Dudy-Gracza, na podstawie przykładów malarskich, autorka dowodzi występowania w twórczości częstochowskiego malarza cech groteski. Zasadniczą część rozpoczyna rozdział zawierający stan badań, w który poświęcony jest rozpoznaniu artysty, jego tendencji oraz dzieł na podstawie publikacji użytych w pracy. Następnie, w rozdziale odnośnie prezentacji artysty zawarty jest biogram, opis orientacji artystycznej, a także analiza stylu własnego Dudy-Gracza. Rozdział ten kończy tekst poświęcony interpretacji groteski przez malarza w duchu realistycznym, a także swoiście pojętego karykaturalnego surrealizmu. Kolejna część pracy poświęcona jest obrazowi Babie lato, a także analizie porównawczej z obrazem Józefa Chełmońskiego o analogicznym tytule. Następny rozdział odnosi się do pozostałych pracą malarza, w których wskazane zostały motywy groteski. Zawarte zostały tu opisy i analizy dzieł. Zasadniczą część pracy kończą opinie o artyście, głosy przyjaciół artysty, konkurentów, krytyków, a także nauczycieli z lat młodości. Pracę zamykają: spis ilustracji, bibliografia, aneks ze spisem wystaw i plenerów Jerzego Dudy-Gracza oraz ilustracje.

Praca stanowi próbę rozpoznania i skatalogowania budowli reprezentujących styl międzynarodowy w architekturze dawnej prowincji Niederschlesien w latach 1927-1938. Wychodząc od zarysu sytuacji historycznej i gospodarczej ówczesnych Niemiec, w dalszych rozdziałach koncentruje się na lokalnej architekturze utrzymanej w duchu stylu międzynarodowego i Neues Bauen. Prezentuje projekty i realizacje z Dolnego Śląska w kontekście przemian społecznych w Europie i nowych tendencji w budownictwie. Porusza kwestie ochrony prawnej, stanu utrzymania budynków i recepcji społecznej wybranych realizacji. Wskazuje, jak rozpowszechniały się nowoczesne wzorce w małych miejscowościach i skąd obecność znakomitych architektów na prowincji. Przedstawione budowle zostały pogrupowane typologicznie, począwszy od osiedli mieszkaniowych – bezpośredniej odpowiedzi na problem miast w omawianym okresie; po obiekty sportowe i rekreacyjne – ważny element nowej polityki Rzeszy. Praca stanowi przyczynek do szerszych badań.

Stacje paliw, dzięki cechującym je kategoriom efektywności i funkcjonalności, wydają się przynależeć do porządku ludzkiego uniwersum jakim jest cywilizacja. Przyporządkowanie stacji paliw do tej sfery niełatwo jest zakwestionować, jeszcze trudniej zaś wykazać przynależność tych obiektów do porządku opartej na nieutylitarnych wartościach kultury. Próba przedstawienia społeczno-kulturowego znaczenia stacji paliw, która nie ma na celu przekreślenia cywilizacyjnego pojmowania tych obiektów, a jedynie poszerzenie sposobu ich postrzegania, jest głównym zadaniem niniejszej pracy magisterskiej. Wykazanie społeczno-kulturowego znaczenia stacji benzynowych, które jawią się jako budynki niepozbawione walorów estetycznych czy oddziaływania na korzystającą z nich wspólnotę, oparte zostało przede wszystkim na przybliżeniu historii tych budowli zaplecza samochodowego oraz zmian jakie dokonały się w ich formie architektonicznej. Praca badawcza objęła także analizę sposobu postrzegania stacji paliw przez przedstawicieli różnych zbiorowości społecznych oraz omówienie udziału wpływowych projektantów XX wieku w planowaniu formy architektonicznej tych obiektów. Rozważania zwieńczone zostały opracowaniem problemu adaptacji pawilonów stacji serwisowych oraz opisaniem przykładów przystosowania tych budynków do nowych funkcji.

Niniejsza praca obejmuje problematykę XIX-wiecznecznych wrocławskich domów czynszowych na przykładzie kamienicy znajdującej się przy ulicy Podwale 66, powstałej około 1855 roku. Podjęłam w niej próbę scharakteryzowania jednego z wczesnych przykładów domów czynszowych, w odniesieniu do historii rozwoju XIX-wiecznego Wrocławia, lokalizacji będącej niezwykle istotną ze względów socjotopograficznych, a przede wszystkim – próby zrozumienia znaczenie form stylowych i ornamentalnych. Motywy dekoracyjne przejawiające się na elewacjach oraz wewnątrz budynku analizowałam w odniesieniu do niezwykle ważnego zagadnienia, jakim była architektura historyzmu, neostyle oraz eklektyzm.

Tematem pracy jest malarstwo grobowego w starożytnym Egipcie, którego tematyka dotyczy scen z życia codziennego. W pracy zostały opisane typy scen występujące w grobach egipskich dostojników, w czasach Starego, Średniego, oraz Nowego Państwa. w każdym z rozdziałów wymienione zostały najbardziej charakterystyczne dla danego okresu typy przedstawień, wraz z ich charakterystyką i porównaniem. Ponadto zawarte zostały informacje dotyczące genezy malarstwa ściennego, funkcji przedstawień, techniki wykonywania malowideł, oraz stosowanych przez Egipcjan barwników.

Celem niniejszej pracy licencjackiej jest szeroko rozumiana analiza siedemnastowiecznego sarkofagu Dorothei Kaldenbach, znajdującego się w Lapidarium Rzeźby Nagrobnej we Wschowie, ze wskazaniem motywów wywodzących się ze sztuki antycznej oraz ukazaniem obiektu na tle innych dzieł sztuki sepulkralnej powstających na terenie Wielkopolski i Śląska od końca XVI wieku do pierwszej połowy XVIII wieku. Ponieważ dzieło nie doczekało się dotychczas należytych badań, będzie to także próba ustalenia jego proweniencji stylowych i możliwych wzorców.

Tematem niniejszej pracy jest rzymski portret oficjalny okresu panowania dynastii Julijsko - Klaudyjskiej. W pracy przedstawione zostaną wizerunki cesarzy rzymskich oraz wybranych członków ich rodzin, bezpośrednio z nimi związanych. Uwaga skupiona zostanie tutaj przede wszystkim na reliefie i rzeźbie, ponieważ to właśnie te przykłady pokazują największe zmiany jakie przeszedł w tym czasie portret władcy czy portret kobiecy.

Praca ma na celu scharakteryzowanie rzymskiego architektoniczno-urbanistycznego założenia na terenie miasta Leptis Magna oraz przeprowadzenie analizy form i stylów budowli wznoszonych w owym kompleksie. Kwestie, poruszane przy badaniach nad Leptis Magna wiążą się z określeniem stopnia podobieństwa architektury w skolonizowanych prowincjach do rzymskich prototypów oraz poszukiwań dodatkowych wpływów, na przykład wschodnich, które wynikały ze związków handlowych oraz kulturowych miasta z Syrią. Drugi rozdział pracy zawiera stan badań nad rzymską architekturą na terenach miasta oraz jego historii. Dodatkowo podano zagadnienia, które wymagają nowszych albo szczególniejszych opracowań oraz określono problemy badawcze, które wyłoniły się przy opracowaniu tematu. Trzeci rozdział pracy przedstawia ogólny rys historyczny miasta od czasów fenickich do średniowiecza, przy czym główny nacisk został położony na okres rzymski. Uwypuklono również najważniejsze wydarzenia i postaci historyczne. W czwartym rozdziale zamieszczono rozszerzoną analizę rzymskiej zabudowy miasta. Po ogólnym omówieniu zagadnienia i początkowym scharakteryzowaniu sytuacji następują szczegółowe opisy i analizy zachowanych budowli rzymskich na terenie miasta. Stan zachowania niektórych obiektów nie pozwala na uzyskanie dokładnych informacji o konstrukcji architektonicznej budowli, rozważania na temat przeznaczenia lub wyglądu takich budowli są hipotetyczne i przeprowadzone na podstawie porównania z istniejącymi obiektami z tego samego okresu w innych miastach na terytorium Imperium. Zabytki zostały podzielone na trzy grupy dla systematyzacji analizy. Najliczniejsza grupa obejmuje budowle użyteczności publicznej, mieści 16 przykładów, pochodzących z okresów rządów kolejnych cesarzy Imperium. Architektura sakralna oraz przykłady form architektury triumfalnej również odpowiednio podzielono w dwie grupy dla ułatwienia pokazania zachodzących zmian w ciągu stuleci. Łuki triumfalne są grupą zabytków w gorszym stanie zachowania, jedynym wyjątkiem jest tetrapylon Septymiusza Sewera. Tematem piątego rozdziału pracy jest dekoracja rzeźbiarska budowli o genezie rzymskiej z terenu miasta oraz geneza stylu, przeniesionego z Rzymu i połączonego z wpływami wschodnimi, zauważalnymi zwłaszcza w czasach rządów Septymiusza Sewera. Większość przykładów rzeźby architektonicznej pochodzi właśnie z okresu seweriańskiego, ponieważ rzeźba z wcześniejszych okresów kompletnie sie nie zachowała. Podsumowanie zawiera ogólną rekapitulację wniosków, zawartych w poszczególnych rozdziałach pracy oraz opis stanu zachowania zabytków przy ich odsłonięciu podczas prac wykopaliskowych. Zawiera także próbę odpowiedzi na pytanie o kondycję omawianych budowli po wydarzeniach wojny domowej w Libii w 2011 roku.

Tematem pracy jest rzymska architektura triumfalna okresu Cesarstwa. W omawianym czasie, w związku ze zmianą ustroju politycznego, sztuka zaczęła służyć władcom jako narzędzie propagandowe, co doprowadziło do wykształcenia się nowych typów budowli. W pracy zostały przeanalizowane pomniki zwycięstwa: łuki triumfalne, kolumny oraz trofea. Znalazły się tam informacje dotyczące genezy, wyglądu oraz zastosowanej ornamentyki. Budowle należące do architektury triumfalnej nie były dotąd omawiane jako osobny problem badawczy.

Przedmiotem niniejszej pracy dyplomowej jest rzymska architektura ogrodowa. Temat ten nie był dotąd poruszany w monograficznym opracowaniu. Ogrody miały ogromne znaczenie w życiu codziennym Rzymian. Z przydomowych ogródków o charakterze ściśle użytkowym ewoluowały w eleganckie miejsca poświęcone zadumie i rekreacji, a ich wygląd i rozmiar świadczyły o statusie społecznym właścicieli. Ogrody aranżowane były tak, by płynnie przenikały się z architekturą pomieszczeń mieszkalnych i wzajemnie na siebie oddziaływały. W pierwszej części pracy autorka omawia zagadnienie genezy architektury ogrodowej charakteryzując architekturę i sztukę ogrodów w starożytnym Egipcie, Mezopotamii i Grecji. Następnie opisuje rozwój ogrodów rzymskich, a także rolę, jaką pełniła w nich architektura. W głównej części wskazuje poszczególne elementy architektoniczne i dekoracyjne składające się na całość założeń ogrodowych, takie jak świątynie, pawilony, nimfea, kolumnady, baseny czy rzeźby i fontanny oraz przedstawia klasyfikację typów ogrodów rzymskich, zakładanych zarówno na terenach wiejskich, jak i miejskich, przez zwykłych obywateli, dostojników i władców. Autorka nie tylko wskazuje ogólne cechy charakterystyczne dla poszczególnych założeń, ale i ilustruje je szczegółowo opisanymi przykładami, które pozwalają w pełni nakreślić obraz rzymskich założeń ogrodowych pod kątem tworzącej je architektury. W ostatniej części pracy prezentuje ogrody, które powstawały w prowincjach Państwa Rzymskiego oraz sposób, w jaki dostosowano architekturę ogrodów do zastałych warunków terenowych i atmosferycznych. Omówiony został również wpływ, jaki wywarła rzymska architektura ogrodowa na rozwój dziedziny w późniejszych epokach, od średniowiecza po współczesność. Treść pracy wzbogacona jest o kolorowe ilustracje obrazujące zachowane ogrody i elementy dekoracyjne.

Praca ma za zadanie przybliżyć sylwetkę rzeźbiarza działającego w stolicy Śląska w pierwszej połowie XX wieku. Znany i szanowany w całych Niemczech, nagrodzony złotym medalem na Wielkiej Wystawie Sztuki w Berlinie w 1907 r., zmarł w nędzy i zapomnieniu w powojennym, polskim Wrocławiu. Słynął z bardzo realistycznej rzeźby portretowej, uwieczniał władze, elitę kulturalną i naukową ówczesnego Śląska, a także najważniejsze osobistości Niemiec. Analiza jego bogatej twórczości została zawężona do mniej znanego aspektu, tj. rzeźb przeznaczonych do przestrzeni publicznej, takich jak pomniki, nagrobki, fontanny oraz dekoracja architektoniczna. Do zadań niniejszej pracy należy przedstawienie stanu badań na temat artysty oraz jego życiorysu, przybliżenie środowiska rzeźbiarskiego przełomu XIX i XX wieku, które umożliwia porównanie dorobku Schulza z innymi artystami działającymi w tym czasie we Wrocławiu, typologiczny podział prac rzeźbiarza, a także próba wskazania inspiracji i analogii dla jego twórczości. Najważniejszą częścią pracy jest katalog wszystkich dotychczas poznanych realizacji Paula Schulza w przestrzeni publicznej.

Niniejsza praca poświęcona będzie rzeźbie i reliefowi z Pergamonu w okresie hellenistycznym. Omówione zostaną kluczowe dzieła powstałe od ok. 2.poł. III w. p.n.e. do ok. 1. poł. II w. p.n.e., czyli na przestrzeni prawie 150. lat istnienia Państwa Pergamońskiego. Rozdział drugi poświęcony zostanie stanowi badań nad sztuką hellenistyczną powstałą w Pergamonie. Uwzględnione zostaną pierwsze badania archeologiczne mające miejsce na tym obszarze, a następnie przedstawione zostaną nowsze pozycje naukowe dotyczące danego zagadnienia. Rozdział przedstawi charakterystykę poszczególnych publikacji oraz oceni ich obszerność i stopień dokładności badań nad problemem pergamońskiej rzeźby i reliefu okresu hellenistycznego. W rozdziale trzecim scharakteryzowane zostanie tło historyczne i kulturowe państwa i miasta Pergamon. W rozdziale zarysowana będzie historia powstania Pergamonu oraz ukazany zostanie charakter państwa będącego pod rządami dynastii Attalidów. Pokazana tu zostanie charakterystyka Pergamonu jako ośrodka kultury i nauki okresu hellenistycznego. Na koniec rozdziału wymienione zostaną ogólne tendencje rzeźby i reliefu pergamońskiego. Rozdział czwarty poświęcony będzie nurtowi barokowemu w rzeźbie i reliefie pergamońskim. Dokonana zostanie analiza stylistyczno-ikonograficzna kluczowych dla tego nurtu dzieł, uwzględnionych pod względem chronologicznym. Będą to m.in. Grupa Galów, Grupa Laokoona oraz fryz przedstawiający Gigantomachię z Wielkiego Ołtarza Zeusa i Ateny. Rozdział piąty i szósty dotyczyć będą kolejno nurtu klasycyzującego oraz rokokowego w rzeźbie i reliefie pergamońskim. Przedstawione zostaną m.in. obiekty takie jak Atena Partenos z Biblioteki Pergamońskiej, czy Fryz Telefosa z Wielkiego Ołtarza Zeusa i Ateny dla nurtu klasycyzującego, a także Śpiący Satyr, jako kluczowy przykład rokoka w rzeźbie pergamońskiej. Rozdział siódmy zawierać będzie podsumowanie, sumujące dotychczas omówione kwestie. Uwzględnione będą w nim wnioski na podstawie wcześniej zanalizowanych przykładów. Koniec pracy obejmować będzie bibliografię oraz spis ilustracji wraz z wykazem źródeł, a następnie ilustracje do tekstu.

Celem niniejszej pracy licencjackiej jest omówienie zagadnień związanych z rzeźbą hellenistyczną w nurcie rokoko na przykładzie wybranych dzieł sztuki. Nurt ten został wyodrębniony w periodyzacji okresu hellenistycznego na podstawie innowacyjnych tematów i sposobów ich przedstawiania w rzeźbie. Najsilniej zaznaczył się w okresie hellenistycznym od początków III stulecia p.n.e. do podbicia ostatniego państwa hellenistycznego, Egiptu, przez Rzymian. W drugim rozdziale zarysowany zostanie stan badań nad rzeźbą hellenistyczną na podstawie zgromadzonej literatury powstałej już w latach 20. XX wieku aż do tej powstałej zaledwie kilka lat temu. Przedstawione zostaną zawiłe początki związane z nazewnictwem nurtu, a zwłaszcza z wprowadzeniem określenia rokoko hellenistyczne, pierwszymi badaniami nad nim oraz stan ich zaawansowania. Rozdział trzeci stanowić będzie charakterystykę epoki hellenistycznej na tle dziejów antycznego świata Opisany zostanie zasięg geograficzny imperium stworzonego przez Aleksandra Wielkiego i określone zostaną jego ramy czasowe. Naszkicowana zostanie ówczesna sytuacja polityczna oraz sposób funkcjonowania życia społecznego. Jest to ważne ze względu na wpływ tychże czynników na rozwój sztuki, ukształtowanie się jej najważniejszych ośrodków oraz sposób jej rozwoju, a zwłaszcza nurtu rokoko w plastyce. Czwarty rozdział, najobszerniejszy ze wszystkich będzie stanowił analizę ikonograficzno-stylistyczną wybranych dzieł rzeźbiarskich, co pozwoli przyjrzeć się bliżej prądowi rokoko w sztuce hellenistycznej i dokonać charakterystyki jego głównych wyróżników. Rozdział ten podzielony zostanie na siedem podrozdziałów, z których każdy dotyczyć będzie innego tematu przedstawionego w rzeźbie hellenistycznej w tymże nurcie. Pierwszy podrozdział dotyczyć będzie krótkiego opisu Afrodyty jako bogini i jej przedstawień, drugi dzieł ukazujących dzieci, trzeci przedstawień ludzi starszych, czwarty sposobów obrazowania ludzkich ułomności i niepełnosprawności. W części piątej opisane zostaną dzieła przedstawiające postaci podczas snu. Części szósta i siódma traktować będą o przedstawieniach , kolejno tematyki związanej z szeroko pojętą rozrywką- teatr, sport etc. oraz tych o zabarwieniu erotycznym. W rozdziale piątym stanowiącym podsumowanie niniejszej pracy, autorka podejmie próbę dokonania oceny zaawansowania stanu wiedzy w badaniach nad nurtem rokoko w rzeźbie hellenistycznej a także sformułowania wniosków powstałych w czasie pracy, między innymi o trudnościach powstałych już przy próbie usystematyzowania dzieł rzeźbiarskich w podgrupy w celu większej przejrzystości podczas ich analizy. Na końcu pracy umieszczone zostaną bibliografia, spis ilustracji oraz same ilustracje omawianych rzeźb.

Niniejsza praca magisterska jest próbą udzielenia odpowiedzi na pytanie, jaka jest różnica pomiędzy rysunkiem architektonicznym a rysunkiem architektury, jak kształtował się jego rozwój na przestrzeni stuleci, w jakim stopniu twórcy epoki neogotyckiej czerpali z dziedzictwa średniowiecznych wzorców oraz jak „rysowano” średniowiecze w XIX wieku. Niezwykle istotne było omówienie średniowiecznych szkicowników, takich jak szkicownik Villarda de Honnecourt, Fialenbuch Roritzera oraz geometryczne zapiski Lachera, stanowiących kompendium wiedzy dla średniowiecznych majstrów i budowniczych. Co ciekawe, w epoce neogotyku również powstawały podręczniki, zawierające niezbędne informacje o geometrii i sposobie zastosowania figur, nawiązujące do Villarda i Roritzera, a ich twórcami byli Hoffstadt oraz Heideloff. Kluczowe dla zrozumienia nurtu neogotyckiego jest poznanie wizji epoki, nastrojów panujących wówczas nie tylko wśród artystów, architektów, rzeźbiarzy czy twórców literackich, ale także całego społeczeństwa. Nie bez znaczenia są tu także czynniki polityczne i narodowe. Nurt neogotycki jest niezwykle zróżnicowany w zależności od obszaru, na którym występuje, dlatego skoncentrowałam się przede wszystkim na terenie Niemiec, a w szczególności Dolnego Śląska. Europa stanowi jedynie tło, niezbędne do ukazania całości kontekstu. Twórczość postaci kluczowych dla dla rozwoju tego nurtu, przede wszystkim Karla Friedricha Schinkla, a także Alexisa Langera oraz Karla Lüdecke, została w pracy dokładnie omówiona, w oparciu o zachowane kopie ich rysunków architektonicznych oraz szkiców architektury.