W I rozdziale znajduje się wstęp. II rozdział stanowi omówienie stanu badań skoncentrowane na publikacjach dotyczących ikonografii śmierci. W trzeciej części pracy znalazł się tu zarys wierzeń grobowych starożytnych Egipcjan (między innymi synkretyzm bóstw, rola etyki, logiki i magii i eschatologiczne komponenty w mitologii). To wszystko zostało dopełnione prezentacją bóstw związanych ze śmiercią, ważniejszych demonów, a także świętych zwierząt. Na ostatni podrozdział składa się rytuałów i zwyczajów pogrzebowych.. Całość zamyka analiza wyposażenia grobowego, służącego zmarłemu w zaświatach. Rozdział IV zawiera rozważania na temat egipskiej literatury grobowej. Jej rozkwit przypadł na czasy Nowego Państwa. Chodzi między innymi o Teksty Piramid, Teksty Sarkofagów, Księgę Umarłych oraz Księgi Świata Podziemnego. V rozdział jest katalogiem przedstawień związanych ze śmiercią (pierwszy podrozdział) oraz z rytuałami pogrzebowymi (drugi podrozdział). Zostały one podzielone na kilkanaście rodzajów scen. Tych ze śmiercią jest szesnaście. Natomiast przedstawienia z rytuałami pogrzebowymi dzielą się na 12 typów. Następny, VI rozdział został on poświęcony analizie ikonograficznej, opartej o przedstawienia zawarte w rozdziale V. Podobnie jak katalog został dla jasności na sceny, tak analizowane będą ich poszczególne rodzaje, Aby ułatwić ich rozpatrywanie, rozdział został wzbogacony o ogólne omówienie nośników przedstawień, dekoracji grobowców oraz ikonografii religijnej wraz z jej czterema etapami rozwoju (fetyszyzm, zoomorfizm, antropomorfizm i forma mieszana) związanych z ikonografią śmierci. W VII rozdziale znajduje się podsumowanie. Częściami składowymi są także zdjęcia i ilustracje omawianych obiektów oraz ich spis

Przedmiotem prezentowanej pracy magisterskiej jest charakterystyka architektury pompejańskiej, w szczególności budowli powstałych w okresie od schyłku Republiki do wczesnego Cesarstwa Rzymskiego, ponieważ budowli z tego okresu zachowało się w mieście najwięcej - Wezuwiusz zniszczył miasto w początkach okresu Cesarstwa. W niniejszej pracy podjęto też próbę wyodrębnienia najważniejszych cech sztuki pompejańskiej, z naciskiem na architekturę, osadzonej w kontekście kultury starożytnych mieszkańców miasta. Szczególną uwagę zwrócono na budownictwo mieszkalne i charakterystykę typowego wyglądu pompejańskiej budowli mieszkalnej. Jako pierwsza zostanie omówiona historia wykopalisk prowadzonych na terenie Pompejów oraz Herkulanum, a także kalendarium zawierające daty najważniejszych wydarzeń. Herkulanum było pierwszym odkrytym miastem, spośród wszystkich zasypanych przez Wezuwiusza, a także pierwszym, w którym rozpoczęto prace wykopaliskowe. Jako istotny element archeologicznej historii całego terenu, Herkulanum musiało pojawić się w poniższym rozdziale. Następnie opisano historię samego miasta, w której wyszczególniono okresy zasiedlenia Pompejów przez różne ludy oraz przełomowe momenty w historii miasta. Kolejny rozdział to zasadnicza część pracy o tytule “ Architektura Pompejów jako przykład rzymskiej zabudowy miejskiej”. W jego pierwszej części zostanie omówiona struktura miasta, w tym typy zabudowań występujących w jego poszczególnych obszarach, układ ulic oraz przebieg murów obronnych. Opisana została także znamienna dla Rzymian infrastruktura wodno - kanalizacyjna oraz inne sposoby pozyskiwania i przechowywania wody. Następnie omówiono grobowce i obszary cmentarne, ich położenie względem miasta oraz wygląd. Kolejny fragment pracy został poświęconym technikom budowlanym. Pojawiają się w nim najczęściej wykorzystywane przez Rzymian wątki architektoniczne oraz obraz zmian na przestrzeni lat w stosowaniu różnego rodzaju materiałów budowlanych. Następna część jest charakterystyką budownictwa pompejańskiego, w której omówione zostaną najważniejsze części miasta, takie jak forum czy dzielnica teatralna, a także poszczególne budowle, między innymi świątynie, bazylika, hale targowe, teatry, amfiteatr i termy. Jak już wyżej wspomniano prócz budynków użyteczności publicznej szczegółowo omówione zostało budownictwo mieszkalne z wyszczególnieniem kilku wyróżniających się domów prywatnych w typie domusu, willi i insuli. Jak wcześniej wspomniano, nie można omawiać architektury pompejańskiej, bez odniesienia się do dekoracji wnętrz, dlatego tematem następnego rozdziału jest wyposażenie i dekoracja domów mieszkalnych. Opisano tam wygląd mebli używanych w Pompejach, a także omówiono kolejne style malarstwa pompejańskiego wraz z przykładami charakterystycznymi dla każdego z nich.

Praca ma na celu opisanie przez lata niesłusznie marginalizowanego problemu obecności koloru w sztuce starożytnej Grecji, ze szczególnym uwzględnieniem rzeźby i dekoracji architektonicznej okresu archaicznego. Zachowane na wielu obiektach pozostałości oryginalnych substancji barwnych (pigmentów i barwników) stanowią niezbywalne świadectwo starożytnej praktyki malowania rzeźb. Rozpoznanie pierwotnych materiałów i technik zdobienia służy za punkt wyjścia dla badań nad ogólniejszym problemem poczucia estetyki oraz znaczenia i percepcji sztuki w świecie starożytnym. W pracy przedstawiony został również zarys historii problemu oraz współczesne metody prowadzenia badań.

Kolekcja odlewów gipsowych, znajdująca się w zbiorach Muzeum Uniwersytetu Wrocławskiego powstawała od początku XIX wieku. Gromadzona przez lata, na początku XX wieku liczyła ponad 500 sztuk, jednak obecnie zachowało się ich jedynie 39. Celem pracy "Odlewy gipsowe rzeźb antycznych z kolekcji Muzeum Uniwersytetu Wrocławskiego - posągi Ateny i Eirene z Plutosem" było omówienie dwóch odlewów gipsowych, znajdujących się w zbiorach Muzeum Uniwersytetu Wrocławskiego oraz ustalenie ich pierwowzorów antycznych. Odlew Eirene z Plutosem powstał, najprawdopodobniej w Monachium, w latach siedemdziesiątych XIX wieku i jest niemal idealną kopią greckiej rzeźby Eirene z Plutosem wykonanej przez Kefizodotosa. Atena, wykonana prawdopodobnie w Berlinie, pojawiła się we wrocławskiej kolekcji między 1877 a 1891 rokiem i wzorowana była na dwóch rzeźbach - Atenie Lemni Fidiasza i Atenie Giustiniani. Pierwowzory wrocławskich odlewów można umieścić w ramach czasowych okresu klasycznego w rzeźbie greckiej (około 480 - 323 p.n.e.). Kolekcja odlewów gipsowych, chociaż nie jest już jedną z największych, nadal jest ważną częścią zbiorów Muzeum Uniwersytetu Wrocławskiego.

Praca ma na celu scharakteryzowanie rzymskiego architektoniczno-urbanistycznego założenia na terenie miasta Leptis Magna oraz przeprowadzenie analizy form i stylów budowli wznoszonych w owym kompleksie. Kwestie, poruszane przy badaniach nad Leptis Magna wiążą się z określeniem stopnia podobieństwa architektury w skolonizowanych prowincjach do rzymskich prototypów oraz poszukiwań dodatkowych wpływów, na przykład wschodnich, które wynikały ze związków handlowych oraz kulturowych miasta z Syrią. Drugi rozdział pracy zawiera stan badań nad rzymską architekturą na terenach miasta oraz jego historii. Dodatkowo podano zagadnienia, które wymagają nowszych albo szczególniejszych opracowań oraz określono problemy badawcze, które wyłoniły się przy opracowaniu tematu. Trzeci rozdział pracy przedstawia ogólny rys historyczny miasta od czasów fenickich do średniowiecza, przy czym główny nacisk został położony na okres rzymski. Uwypuklono również najważniejsze wydarzenia i postaci historyczne. W czwartym rozdziale zamieszczono rozszerzoną analizę rzymskiej zabudowy miasta. Po ogólnym omówieniu zagadnienia i początkowym scharakteryzowaniu sytuacji następują szczegółowe opisy i analizy zachowanych budowli rzymskich na terenie miasta. Stan zachowania niektórych obiektów nie pozwala na uzyskanie dokładnych informacji o konstrukcji architektonicznej budowli, rozważania na temat przeznaczenia lub wyglądu takich budowli są hipotetyczne i przeprowadzone na podstawie porównania z istniejącymi obiektami z tego samego okresu w innych miastach na terytorium Imperium. Zabytki zostały podzielone na trzy grupy dla systematyzacji analizy. Najliczniejsza grupa obejmuje budowle użyteczności publicznej, mieści 16 przykładów, pochodzących z okresów rządów kolejnych cesarzy Imperium. Architektura sakralna oraz przykłady form architektury triumfalnej również odpowiednio podzielono w dwie grupy dla ułatwienia pokazania zachodzących zmian w ciągu stuleci. Łuki triumfalne są grupą zabytków w gorszym stanie zachowania, jedynym wyjątkiem jest tetrapylon Septymiusza Sewera. Tematem piątego rozdziału pracy jest dekoracja rzeźbiarska budowli o genezie rzymskiej z terenu miasta oraz geneza stylu, przeniesionego z Rzymu i połączonego z wpływami wschodnimi, zauważalnymi zwłaszcza w czasach rządów Septymiusza Sewera. Większość przykładów rzeźby architektonicznej pochodzi właśnie z okresu seweriańskiego, ponieważ rzeźba z wcześniejszych okresów kompletnie sie nie zachowała. Podsumowanie zawiera ogólną rekapitulację wniosków, zawartych w poszczególnych rozdziałach pracy oraz opis stanu zachowania zabytków przy ich odsłonięciu podczas prac wykopaliskowych. Zawiera także próbę odpowiedzi na pytanie o kondycję omawianych budowli po wydarzeniach wojny domowej w Libii w 2011 roku.

Tematem niniejszej pracy licencjackiej są dwa odlewy gipsowe antycznych popiersi znajdujących się w kolekcji Muzeum Uniwersytetu Wrocławskiego: Popiersia Menelaosa oraz Popiersia Apolla Belwederskiego. Na podstawie bazy bibliograficznej opisanej w stanie badań zostały sformułowane pozostałe rozdziały. W tej części pracy zostały poruszone także problemy badawcze związane nie tylko z uzyskiwaniem informacji, ale także dotyczące treści zawartych w poszczególnych publikacjach. Kolejny rozdział został poświęcony opisowi historii kolekcji Muzeum Uniwersytetu Wrocławskiego, w którym zostały zawarte informacje dotyczące zmieniającej się formie instytucji, kolejnych dyrektorów oraz katalogów zawierających informacje o rozrastających się na przestrzeni lat zbiorach. Następna część pracy została poświęcona gipsowemu odlewowi popiersia Menelaosa oraz analizie zgodności z oryginałem, którym jest kopia rzymska znajdująca się w Loggia dei Lanzi we Florencji. Następnie, zachowując spójność treściową, znajduje się rozdział poświęcony rzeźbie hellenistycznej po czym następuje wyjaśnienie zagadnień związanych z kopią rzymską Grupy Pasquino. Część ta zawiera również podrozdział poświęcony ikonologii i ikonografii owej kopii, w którym został poruszony problem identyfikacji postaci do tej pory określanej jako Menelaos. Analogicznie została skonstruowana kolejna część pracy dotycząca odlewu popiersia Apolla Belwederskiego oraz okresu późnoklasycznego rzeźby greckiej. Następnie, w zakończeniu, zostały zawarte wnioski oraz postulaty badawcze, które podsumowują treść pracy. Na końcu został umieszczony spis bibliograficzny oraz ilustracje.

Niniejsza praca podejmuje problem twórczości rzeźbiarskiej florenckiego artysty renesansowego- Jacopa Sansovina (1486- 1570). Jej celem jest wykazanie wpływów, jakie rzeźby antyczne wywarły na dzieła artysty stworzone we Florencji, Rzymie i Wenecji. Zostały tu zaprezentowane prace, które zdaniem badaczy zdradzają podobieństwa do rzeźb antycznych. Zebrano je i podzielono ze względu na tematykę i stopień, w jakim antyk wpłynął na formę dzieła renesansowego. Następnie zestawiono je z możliwymi pierwowzorami i poddano analizie porównawczej cech wspólnych jak i różnic, przy jednoczesnej próbie określenia jak duże znaczenie miały one na koncepcje Jacopa Sansovina. W przypadku dzieł, które nie nawiązują w formie, a jedynie w treści do antyku jest to zasygnalizowane poprzez wskazanie ewentualnych, literackich odniesień. Praca ma układ problemowy, w drugim rozdziale został przedstawiony stan badań z uwzględnieniem najważniejszych publikacji dotyczących omawianego zagadnienia. W trzecim rozdziale przytoczono krótki życiorys artysty ze zwróceniem uwagi na jego edukację i kontakty, które umożliwiły mu studia dzieł starożytnych, a także wpływ fundatorów na formę rzeźb. Czwarty rozdział podzielono na trzy podrozdziały odpowiadające przyjętej w niniejszej pracy klasyfikacji, gdzie dzieła J. Sansovina zostały zestawione z proponowanymi pierwowzorami, oraz dokonano ich porównania, w celu ustalenia stopnia podobieństwa. Autorka podejmuje próbę polemiki z niektórymi propozycjami badaczy, oraz prezentuje swoje własne spostrzeżenia dotyczące wzorów starożytnych.

Tycjan, a dokładnie Tiziano Vecelli lub Vecellio jest niewątpliwie jednym z najbardziej znanych oraz docenianych malarzy włoskich doby renesansu. Uważany przez wielu badaczy za czołowego przedstawiciela i twórcę weneckiej szkoły malarskiej, stanowi przykład artysty wszechstronnie uzdolnionego i wykształconego, któremu dane było nie tylko długo żyć, jak również silna bezkompromisowa natura, podtrzymująca niegasnący płomień twórczej działalności podsycany ogromnymi ambicjami. Został on nadwornym malarzem wszystkich ważnych włoskich rodów magnackich. Jego zleceniodawcami oprócz wielkich dożów, były bractwa zakonne, bogaci kupcy niemieccy, tworzący prywatne kolekcje czy zakony. Osiągnął on również status nadwornego malarza cesarskiego, królewskiego i papieskiego. Jego malarstwo podnosiło blask potęgi władzy możnowładców, a obrazy przez nich zamówione dawały szanse na znalezienie się ich nazwisk z księdze wieczności. Artysta pozostawił po sobie dziesiątki prac. Obok niezwykłych, niemalże mistycznych obrazach sakralnych, przeznaczonych do głównych ołtarzy najważniejszych katolickich ośrodków kultowych oraz licznych portretów, w których dał się poznać jako wrażliwy i dociekliwy obserwator, tworzył obrazy na wskroś pogańskie, przedstawienia mitologiczne w których jak nikt inny potrafił oddać charakter minionej epoki wielkich bohaterów- herosów, bogiń i bogów olimpijskich. Celem niemniejszej pracy jest próba identyfikacji owych motywów mitologicznych w twórczości malarskiej artysty oraz reinterpretacji ich w kontekście życia, twórczości oraz zjawisk historycznych, społecznych i kulturowych doby XVI wieku (1508-1576). Pierwszy rozdział będzie próbą stworzenia definicji pojęcia ,,antyczności” w kontekście prac malarza oraz poszukiwaniem źródeł inspiracji do tworzenia wielkich kompozycji mitologicznych. Źródła te należy upatrywać szczególnie w bogatym życiorysie artysty, stąd w pierwszym rozdziale pojawi się rys biograficzny malarza, przy szczególnym uwzględnieniu pobytów w Rzymie, w przeszłości- stolicy świata antycznego, jak i krótka charakterystyka roli, jaką odgrywała ówcześnie Wenecja, której unikatowy wschodni charakter miał niewątpliwie wpływ na antyczną wizje świata w obrazach Tycjana. W dalszej części pierwszego rozdziału znajdzie się również próba identyfikacji źródeł inspiracji wypływających z tekstów kultury, takich jak literatura renesansowa, bazująca na myśli antycznej oraz wznawianych publikacjach tekstów starożytnych twórców. Również motywy zaczerpnięte bezpośrednio z antycznej sztuki, czy dzieł renesansowych rzeźbiarzy, którzy na owych antycznych przykładach oparli swoje renesansowe dzieła. Następne rozdziały zawierają szczegółową analizę kolejno powstałych przedstawień mitologicznych. Począwszy od młodzieńczych prac powstałych w nurcie ,,giorgionizmu”, a więc przy ogromnym wpływie postaci wielkiego artysty renesansowego- mistrza Tycjana, skończywszy na ostatnich pracach, powstałych tuż przed śmiercią malarza, będące świadectwem lęk

Tematem pracy jest sztuka sakralna Andrei Palladia, przebadana w kontekście widocznych w niej wpływów architektury antycznej, szczególnie rzymskiej. Był to szesnastowieczny artysta działający w okolicach Wenecji. Praca licencjacka zawiera uporządkowaną, dotychczasową wiedzę o wpływach starożytnych widocznych w palladiańskich kościołach. Dodatkowo krytycznie spojrzano w niej na teksty wcześniejszych publikacji, dogłębnie przebadano zagadnienie w ramach dostępnych źródeł, a także zanalizowano poszczególne zabytki.

Celem niniejszej pracy magisterskiej, której tytuł brzmi Prekolumbijski kompleks sakralno-rezydencjonalny w Chichen Itza, jest kompleksowe omówienie architektury i sztuki tego ośrodka oraz analiza ikonograficzna i stylistyczna poszczególnych budowli i ich zespołów znajdujących się na terenie miasta. W stanie badań przytoczono najważniejsze publikacje dotyczące, zarówno samej cywilizacji Majów, jak i stanowiska archeologicznego w Chichen Itza. Zawarto tam również istotne informacje na temat historii wykopalisk w omawianym mieście. Rozdział trzeci zatytułowany jest Majowie. Omówione w nim zostały takie kwestie jak podział chronologiczny i terytorialny ziem zamieszkiwanych przez Majów, a także poszczególne okresy w dziejach cywilizacji, czyli okres preklasyczny, klasyczny i postklasyczny. Opisano podstawowe elementy kultury Majów, a wśród nich kalendarz, pismo, kodeksy, rytualną grę w piłkę, a także wierzenia i niektóre rytuały, odprawiane przez starożytnych mieszkańców Mezoameryki. Rozdział czwarty zatytułowany Chichen Itza opowiada między innymi o historii samego miasta, jego organizacji politycznej oraz związkach między Chichen Itza a mitycznym Tollan i Tulą, stolicą państwa Tolteków. Główna część tego rozdziału, zatytułowana Kompleks sakralno-rezydencjonalny, poświęcona jest omówieniu i analizie poszczególnych grup architektonicznych tego kompleksu. Pierwsza z nich to Wielka Platforma Północna, w skład której wchodzą takie budowle jak El Castillo, Świątynia Wojowników wraz z przylegającą do niej Grupą Tysiąca Kolumn, Platforma Wenus, Platforma Orłów i Jaguarów, a także Wielkie Boisko wraz z jego strukturami dodatkowymi. Druga duża grupa architektoniczna omówiona w tym rozdziale to Grupa Osario przypominająca w układzie Wielką Platformę Północną. Trzecią z nich jest Grupa Południowa, zawierająca takie budowle jak El Caracol, Akab Dzib czy Las Monjas. Ostatnią opisaną w tym rozdziale grupą jest tak zwane Chichen Viejo. Znalazły się tam również informacje dotyczące upadku miasta oraz krótka charakterystyka Mayapan, który wówczas przejął hegemonię na Jukatanie. Rozdział piąty opowiada o przybyciu Hiszpanów do Ameryki Środkowej i podboju Jukatanu. Wspomina również o sytuacji ziem Majów w dobie kolonialnej, a także współczesnych Majów, wciąż zamieszkujących swoje dawne terytoria. Pracę kończy zbiór ilustracji, przedstawiających najważniejsze zespoły architektoniczne Chichen Itza, a także nieliczne rzeźby wolnostojące oraz malowidła ścienne.

Praca poświęcona jest analizie sytuacji, w których formułowany wizualnie komunikat reklamowy został odczytany przez odbiorców niezgodnie z zamierzeniami autorów. W pierwszej części pracy przedstawione zostały wybrane metody analizy i interpretacji obrazu: ikonologiczna, semiologiczna, wynikająca z założeń ikoniki. Następnie, w oparciu o teksty Gombricha, Wittkowera czy Arnheima rozpatrzone zostały kwestie sytuacji obrazu i jego roli komunikacyjnej we współczesnych społeczeństwach. W tym kontekście została scharakteryzowana reklama, jako dziedzina w której szczególnie istotne jest formułowanie jednoznacznego komunikatu oraz mechanizmy z tym związane. W ostatniej części pracy, przy zastosowaniu wyżej opisanych metod badawczych, zinterpretowane zostały wybrane przykłady reklam komercyjnych. Badane obrazy powstały po 1990 roku z przeznaczeniem do prezentacji na billboardach i w materiałach promocyjnych. Wyselekcjonowano je w oparciu o pozwalające się zaobserwować reakcje widzów: kierowanie pozwów do sądów, negatywne opinie prasowe i internetowe. Najpierw rozpatrywane są obrazy autorstwa Oliviera Toscaniego jako przykłady reklam, wpisujących się w nurt tzw. shockvertising, w których element zaskoczenia wynika z zamysłu twórcy. Następnie badane są reklamy, które zostały odebrane przez widzów, niezgodnie z intencjami autora, jako kontrowersyjne. Należą do nich fotografie domu mody Marithé and François Girbaud, skrytykowane za obrazę uczuć religijnych, kampania sieci Miu Miu, nie dopuszczona do obiegu, gdyż uznano, że przedstawia scenę samobójczą oraz reklamy firmy Dove i Intel, które zinterpretowano jako rasistowskie. Badania są próbą wskazania źródeł nieporozumień w komunikacji wizualnej. Zamierzenia autora przekazu wizualnego nie zawsze znajdują odbicie w interpretacji odbiorców, odczytujących obraz przez pryzmat własnych doświadczeń wizualnych. Zazwyczaj jest to wynikiem wpojonych im sposobów interpretowania symboli wizualnych.

Praca podejmuje tematykę korespondencji między twórczością muzyczną, a malarską Arnolda Schönberga. Schönberg (1874 – 1951) był wszechstronnym artystą, reprezentującym nurt modernizmu, który żył i tworzył w Austrii, a następnie Stanach Zjednoczonych. Bezsprzecznie szerszej publiczności jest on znany przede wszystkim jako kompozytor – jeden z ojców dodekafonicznej szkoły kompozytorskiej i muzyki współczesnej w szerszym sensie. Jendak oprócz muzyki, Schönberg pozostawił j po sobie również znaczącą spuściznę malarską (w tym przede wszystkim portrety i autoportrety w stylu ekspresjonistycznym), a także projekty gier i sztuki użytkowej. Mimo, iż Schönberg jest jednym z bardzo nielicznych kompozytorów, którzy równocześnie parali się malarstwem, polska literatura w bardzo niewielkim stopniu analizuje związki między jego twórczością malarską i muzyczną. Zamierzeniem niniejszej pracy jest próba uzupełnienie tej luki. Struktura niniejszej pracy obejmuje opis stanu badań (Rozdział 1), refleksję teoretyczną nad związkami muzyki i malarstwa (Rozdział 2), przedstawienie biografii artysty (Rozdział 3) oraz jego twórczości muzycznej (Rozdział 4) i plastycznej (Rozdział 5). Na tej podbudowie, w Rozdziale 6 przedstawiona jest analiza związków między muzyką, a malarstwem w twórczości Schönberga. Pracę kończy Podsumowanie, a uzupełniają ją bibliografia, spis ilustracji oraz aneks graficzny. Związki między muzyką a malarstwem w twórczości Schönberga nie są oczywiste.W swoich dziełach plastycznych artysta nie stosował bezpośrednich odwołań do utworów muzycznych, zaś w wypowiedziach na ten temat podkreślał, że malarstwo było dla niego tym samym, czym kompozycja. Równocześnie za pomocą malarstwa Schönberg nie próbował stworzyć plastycznego odpowiednika swojej przełomowej działalności kompozytorskiej. Korespondencję między muzyką a malarstwem można zatem odnaleźć u Schönberga na poziomie na poziomie abstrakcyjnym, czy wręcz ideowym, nie zaś na zasadzie tematycznego i technicznego pokrewieństwa konkretnych utworów. Schönberg stosował natomiast muzyczne i plastyczne środki wyrazu do przekazania tych samych idei – istotnych dla niego jako artysty modernistycznego i ekspresjonistycznego.

W pracy licencjackiej pt. "Architektura Letniego Pałacu Lubomirskich w Rzeszowie" znalazł odzwierciedlenie przeprowadzony przegląd literatury przedmiotu, rozważona kwestia fundatora w oparciu o historię rodu Lubomirskich, jak również na podstawie analizy stylowo -formalnej i porównawczej, potwierdzono możliwość atrybucji zabytku Tylmanowi z Gameren. Praca zawiera opis obiektu i ogrodu w wersji pierwotnej i aktualnej.

Opracowanie stanowi przegląd polskiego piśmiennictwa wybranych aspektów dziedzictwa kulturowego Rumunii i próbę jego oceny. Poszczególne rozdziały pracy poświęcone są zagadnieniom geografii oraz historii Rumunii, związkom kulturowym między Polską a Rumunią, przeglądowi zabytków Rumunii w kontekście listy światowego dziedzictwa UNESCO. Ocena polskiego piśmiennictwa objęła wydawnictwa z lat lat 1912–2014. Bibliografia objęła zarówno pozycje naukowe, w tym książki i artykuły, jak i wydawnictwa popularyzatorskie, przede wszystkim przewodniki. Podjęto próbę wskazania przyczyn zmieniającego się w czasie zainteresowania polskich badaczy kulturą i sztuką na obszarach współczesnej Rumunii.

Niniejsza praca poświęcona jest możliwościom zagospodarowania kościoła św. Andrzeja w Prochowicach. Podstawą do adaptacji budynku stała się analiza historii kościoła na tle dziejów miasta oraz opis form jego architektury, wyposażenia i funkcji historycznych. Opracowany został stan badań nad zabytkiem. Przeanalizowane zostały źródła ikonograficzne. Zostały zaproponowane rozwiązania planu zagospodarowania dla kościoła i jego otoczenia w oparciu o istniejące przykłady wykorzystania dawnych budowli sakralnych, niepełniących obecnie pierwotnych funkcji.

Celem pracy jest analiza formalna i ideowa siedemnastowiecznego epitafium Gerstmannów, znajdującego się w kościele śś. Piotra i Pawła w Legnicy. W badaniach wykorzystano materiały źródłowe, zgromadzone w legnickim oddziale Archiwum Państwowego we Wrocławiu umożliwiające uzyskanie dodatkowych informacji o członkach rodziny Gerstmannów oraz literaturę i materiały ikonograficzne, dostępne między innymi w Bibliotece Uniwersyteckiej we Wrocławiu i w Herder Institut für historische Ostmitteleuropaforschung w Marburgu, które pozwoliły na rekonstrukcję formy pomnika na przełomie XIX i XX w. Epitafium posiada bardzo rozbudowaną strukturę i bogaty program ideowy, współtworzony przez motywy tekstowe, heraldyczne i emblematyczne oraz rzeźbę figuralną. Formy dzieła w dużym stopniu nawiązują do tradycji manieryzmu niderlandzkiego, ale równolegle do ornamentu okuciowego i rollwerkowego, pojawiają się w nim motywy małżowinowo-chrząstkowe. Forma epitafium Gerstmannów dowodzi też wysokiego kunsztu legnickiego środowiska rzeźbiarskiego. Przedstawiony pomnik należny do najbardziej monumentalnych w kościele, wyróżnia się także bogactwem zastosowanych materiałów. Jako autora dzieła wskazuje się miejscowego rzeźbiarza Georga Webera, którego twórczość również została krótko scharakteryzowana w pracy. Osobny rozdział został poświęcony zagadnieniu typologii na Śląsku, w tym zwłaszcza pomników heraldyczno-inskrypcyjnych i epitafiów emblematyczno-inskrypcyjnych, takich jak pomnik Gerstmannów. Program epitafium jest zorientowany chrystologicznie i eschatologiczne, a jego program oparty jest o konsekwentnie stosowane i rozwijane motywy i symbole, przede wszystkim motywy kolumny i drzewa. Epitafium jest śladem obecności w Legnicy początków XVII w. dojrzałej myśli humanistycznej, czego świadectwem jest między innymi wieloelementowa, osadzona w tradycji emblematycznej struktura warstwy ideowej działa, być może po raz pierwszy zastosowanej w tak szerokim zakresie w środowisku legnickim.

Przedmiotem pracy jest założenie pałacowo-folwarczno-parkowe w Chwalimierzu, wzniesione pod koniec XIX wieku z inicjatywy przedsiębiorcy Georga von Kramsta i jego żony Emmy. Celem opracowania jest opis i analiza stanu obiektów zabytkowych: pałacu (obecnie w ruinie); folwarku; zespołu stajni; domu ogrodnika; domu zarządcy i bramy parkowej, a także dawnej szkoły i domu opieki. Na podstawie materiału ikonograficznego i źródłowego, pozyskanego z archiwum Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków we Wrocławiu, oraz badań terenowych podjęto próbę rekonstrukcji pałacu. Formy pałacu w Chwalimierzu przeanalizowano pod kontem stylistycznym i porównano je z formami siedzib w Bożkowie, Kwietnie i Kopicach. Zaproponowano zasadnicze kierunki w zakresie zagospodarowania i zabezpieczenia obiektów zabytkowych i parku.

Zostały podjęte badania grupy zamków polskich, których celem była analiza sytuacji dzieł architektury obronnej w kontekście prac budowlano-konserwatorskich jakie miały w nich miejsce po 1945 roku. Omawiane w pracy zamki są świadectwem wielowiekowej historii, a ich byt obejmuje setki lat funkcjonowania - w tym liczne przebudowy dokonane w całej gamie stylowej od gotyku przez renesans, barok po style historyczne w XIX wieku.

„Historia witryn sklepowych w Europie” to praca, w której opisany został rozwój zewnętrznych opraw sklepów europejskich od czasów starożytnych do początków XX wieku. Porusza ona kwestie stylistyczne i estetyczne witryn sklepowych, a także przybliża okoliczności, mające wpływ na zmiany zachodzące w nich na przestrzeni wieków. Każdy rozdział poświęcony jest wybranemu przedziałowi czasu i poddaje analizie czynniki, takie jak sytuacja gospodarcza, możliwości technologiczne czy potrzeby społeczne ,by w rezultacie uzyskać obraz opraw sklepowych poszczególnych epok.

W pracy omówiona została architektura rezydencjonalna w Polsce w XVI wieku i jej przemiany. Przedstawiono typy siedzib szlacheckich, jakie powstawały w czasie rozwijającego się u nas renesansu. Omówiono zmiany jakie dokonywały się w architekturze dworskiej pod wpływem zmieniających się wzorców i wymagań w stosunku do domu mieszkalnego szlachty w XVI wieku. Na podstawie wybranych dworów pokazano też jak duży wpływ na ich wygląd miały działające w pobliżu warsztaty budowlane. Pokazano kierunki przemian dokonujących się w budownictwie tego czasu, oraz tradycje decydujące ostatecznie o wyborze wzorca. Przybliżono wygląd wnętrz dworów szlacheckich, ich wyposażenie i otoczenie. Opisano życie codzienne mieszkańców, ich pracę rozrywki i upodobania. Pokazano jakie starania podejmowali by życie własne i rodziny było bezpieczne, pożyteczne i coraz wygodniejsze.

"Obraz katedry gotyckiej jako ważny składnik społeczeństwa średniowiecznego" to praca zawierająca szczegółowe analizy obrazów w treści których pojawia się wizerunek katedry gotyckiej oraz porusza temat społeczeństwa żyjącego w okresie średniowiecza. Zakres i problematyka pracy obejmuje epokę wieków średnich, zwłaszcza okres w którym wznoszono gotyckie katedry, od mniej więcej XIII wieku do XV wieku w Europie zachodniej. Analizy wiązały się ze zbadaniem ważnych aspektów życia człowieka doby średniowiecza. Nawiązano również do obrazów z katedrami gotyckimi stworzonymi w wieku XIX i XX aby pokazać zachwyt średniowiecznymi świątyniami gotyckimi u artystów tworzących w kolejnych stuleciach.

W pracy „Procesy rewitalizacyjne ogrodów krajobrazowych w Kotlinie Jeleniogórskiej na tle wybranych przykładów angielskich” podjęty został temat rewitalizacji założenia parkowego w Bukowcu. Całość ujęta została w analizie porównawczej pomiędzy zrewitalizowanym ogrodem angielskim w Stowe a ogrodem w Bukowcu. Analizie poddane zostały akty prawne, organizacje, sposoby finansowania oraz różnorakie aspekty prac rewitalizacyjnych.

Niniejsza praca magisterska jest analizą poszczególnych projektów nadwozi samochodowych. Dotyczy karoserii projektowanych przez włoskich twórców w latach 50, 60 i 70. Opisy zawierają charakterystykę wizualną z uwzględnieniem kompozycji, użytych form i dominujących elementów. Przeprowadzona została też analiza porównawcza wybranych przykładów włoskiej i niemieckiej estetyki nadwoziowej. Poruszono również stylistykę karoserii wytwarzanych na potrzeby rynku amerykańskiego. Literatura tematu jest nieliczna, gdyż dotyczy głównie ogólnego zarysu osiągnięć motoryzacji i nie skupia się na twórczości poszczególnych projektantów.

Praca poświęcona dawnemu kościołowi granicznemu w Biedrzychowicach (powiat lubański). Podzielona na siedem rozdziałów. W pierwszym z nich zostały omówione materiały o charakterze źródłowym oraz literatura dotycząca zabytku. Kolejny stanowi próbę opisania dziejów granicy na rzece Kwisie, która w czasach powstania kościoła miała charakter granicy państwowej. W rozdziale trzecim przedstawiono historię wsi Biedrzychowice. Kolejna część pracy została poświęcona przyczynom powstania grupy kościołów granicznych oraz okolicznościom podjęcia inicjatywy budowy biedrzychowickiej świątyni w latach 1654-1656. Rozdział piąty opisuje dzieje kościoła i parafii od 1654 r. do 1945 r. Historia wspólnoty jest podzielona na lata patronatu kolejnych właścicieli Biedrzychowic, od momentu kupna wsi do chwili sprzedaży dóbr bądź przekazania ich członkom rodziny. W następnej części niniejszej pracy opisano współczesny wygląd kościoła w Biedrzychowicach: architekturę oraz wyposażenie. W podrozdziale wymieniono również zaginione elementy wystroju świątyni. Kolejny rozdział stanowi analizę współczesnego stanu zachowania zabytku oraz jego otoczenia, której wynikiem jest prezentacja wniosków konserwatorskich dotyczących kościoła w Biedrzychowicach. Ponad to niniejsza praca zawiera część ilustracyjną obrazującą obecny stan budowli i elementy dawnego wyposażenia, które zachowały się do dzisiaj oraz te, które uważa się za zaginione bądź zniszczone.

Praca ma za zadanie przybliżyć sylwetkę rzeźbiarza działającego w stolicy Śląska w pierwszej połowie XX wieku. Znany i szanowany w całych Niemczech, nagrodzony złotym medalem na Wielkiej Wystawie Sztuki w Berlinie w 1907 r., zmarł w nędzy i zapomnieniu w powojennym, polskim Wrocławiu. Słynął z bardzo realistycznej rzeźby portretowej, uwieczniał władze, elitę kulturalną i naukową ówczesnego Śląska, a także najważniejsze osobistości Niemiec. Analiza jego bogatej twórczości została zawężona do mniej znanego aspektu, tj. rzeźb przeznaczonych do przestrzeni publicznej, takich jak pomniki, nagrobki, fontanny oraz dekoracja architektoniczna. Do zadań niniejszej pracy należy przedstawienie stanu badań na temat artysty oraz jego życiorysu, przybliżenie środowiska rzeźbiarskiego przełomu XIX i XX wieku, które umożliwia porównanie dorobku Schulza z innymi artystami działającymi w tym czasie we Wrocławiu, typologiczny podział prac rzeźbiarza, a także próba wskazania inspiracji i analogii dla jego twórczości. Najważniejszą częścią pracy jest katalog wszystkich dotychczas poznanych realizacji Paula Schulza w przestrzeni publicznej.