Celem pracy jest analiza formalna i ideowa siedemnastowiecznego epitafium Gerstmannów, znajdującego się w kościele śś. Piotra i Pawła w Legnicy. W badaniach wykorzystano materiały źródłowe, zgromadzone w legnickim oddziale Archiwum Państwowego we Wrocławiu umożliwiające uzyskanie dodatkowych informacji o członkach rodziny Gerstmannów oraz literaturę i materiały ikonograficzne, dostępne między innymi w Bibliotece Uniwersyteckiej we Wrocławiu i w Herder Institut für historische Ostmitteleuropaforschung w Marburgu, które pozwoliły na rekonstrukcję formy pomnika na przełomie XIX i XX w. Epitafium posiada bardzo rozbudowaną strukturę i bogaty program ideowy, współtworzony przez motywy tekstowe, heraldyczne i emblematyczne oraz rzeźbę figuralną. Formy dzieła w dużym stopniu nawiązują do tradycji manieryzmu niderlandzkiego, ale równolegle do ornamentu okuciowego i rollwerkowego, pojawiają się w nim motywy małżowinowo-chrząstkowe. Forma epitafium Gerstmannów dowodzi też wysokiego kunsztu legnickiego środowiska rzeźbiarskiego. Przedstawiony pomnik należny do najbardziej monumentalnych w kościele, wyróżnia się także bogactwem zastosowanych materiałów. Jako autora dzieła wskazuje się miejscowego rzeźbiarza Georga Webera, którego twórczość również została krótko scharakteryzowana w pracy. Osobny rozdział został poświęcony zagadnieniu typologii na Śląsku, w tym zwłaszcza pomników heraldyczno-inskrypcyjnych i epitafiów emblematyczno-inskrypcyjnych, takich jak pomnik Gerstmannów. Program epitafium jest zorientowany chrystologicznie i eschatologiczne, a jego program oparty jest o konsekwentnie stosowane i rozwijane motywy i symbole, przede wszystkim motywy kolumny i drzewa. Epitafium jest śladem obecności w Legnicy początków XVII w. dojrzałej myśli humanistycznej, czego świadectwem jest między innymi wieloelementowa, osadzona w tradycji emblematycznej struktura warstwy ideowej działa, być może po raz pierwszy zastosowanej w tak szerokim zakresie w środowisku legnickim.

Celem niniejszej pracy jest przedstawienie fotografii inspirowanych dziełami sztuki. Inspiracje autorów fotografii miały różne podłoże i ujawniały się w mniej lub bardziej oczywisty sposób. Ponadto proceder ten dokonywał się na dwóch płaszczyznach. Po pierwsze, z dorobku historii fotografii można wydobyć prace jedynie nawiązujące swą konwencją, specyficzną tematyką, eksponowaną barwą, czy sposobem kadrowania do malarstwa konkretnego okresu, obszaru powstawania, z którym kojarzony jest odpowiedni styl lub artysta. Po drugie, powstało wiele fotografii, do wykonania których sceneria i postacie zostały specjalnie zaaranżowane, aby dosłownie odtworzyć przedstawienie z konkretnego dzieła malarskiego. Cel, jaki przyświecał fotografom lub ich zleceniodawcom przy realizacji takich przedsięwzięć bywał odmienny i o różnym zasięgu. Powstawały pojedyncze fotografie inspirowane wybranym obrazem lub całe serie odtwarzające większą liczbę dzieł jednego artysty. W niektórych przypadkach chodziło o zwykłą fascynację artysty innym twórcą i jego działalnością, w innych o zorganizowaną akcję mającą na celu w ciekawy, niekonwencjonalny sposób, spopularyzować sztukę i przybliżyć tę część kultury szerszemu gronu odbiorców. Temat pracy jest ciekawy nie tylko ze względu na interesujące wyniki tego typu prób oraz niekiedy wysokie walory artystyczne i estetyczne powstałych w takich okolicznościach fotografii. Interesująca jest także sama historia fotografii na tle innych gałęzi sztuki. Na przestrzeni około 170 lat fotografia i sztuka, a zwłaszcza malarstwo, nieustannie się przenikały, na przemian tolerowały, sympatyzowały i darzyły niechęcią, a co dla niniejszej pracy najistotniejsze – wzajemnie inspirowały. Na początku pracy przedstawiono rys historyczny tej stosunkowo młodej dyscypliny, jaką jest fotografia, co jest nieodzowne aby lepiej zrozumieć pewne procesy jakie zachodziły na polu fotografia – sztuka. Następny rozdział poświęcony jest wspomnianym zależnościom rysującym się na przestrzeni kolejnych dziesięcioleci. Jest to tym samym próba analizy tego, w których okresach fotografia inspirowała się sztuką, a w których odwrotnie i dlaczego. W tym samym rozdziale znajduje się omówienie słuszności nadania fotografii miana sztuki, co również na przestrzeni lat budziło wiele wątpliwości i kontrowersji. Kolejne części pracy dotykają stricte jej tematu. Przedstawiona w nich została twórczość tych artystów, u których zauważono inspiracje innymi dziełami sztuki. Dla lepszej przejrzystości część ta została speriodyzowana. W odniesieniu do minionego pierwszego wieku od momentu narodzin fotografii, omówiono ogólne trendy w inspiracjach fotografów sztuką, jakie po ich prześledzeniu wybijają się na plan pierwszy. Osobne miejsce w pracy poświęcono szerokiemu zagadnieniu fotografii piktorialnej, która narodziła się na początku XX wieku, a która jest typowym przykładem inspiracji głęboko zakorzenionej w sztukach plastycznych, w tym przypadku malarstwem impresjonistycznym. Pojedync

Przedmiotem mojej pracy licencjackiej jest barokowy ołtarz główny mieszczący się w kościele pw. św. Jana Chrzciciela w Jeleniej Górze - Cieplicach. Przeprowadziłam wnikliwą analizę literatury przedmiotu zarówno polsko jak i niemieckojęzycznej. Wyodrębniłam istotne zagadnienia dotyczące retabulum i wmontowanego weń obrazu oraz zanalizowałam literaturę pod ich kątem. Następnie zarysowałam historię kościoła , w którym znajduje się będące przedmiotem mojej pracy barokowe retabulum. Poruszyłam problemy związane z pochodzeniem obrazu z ołtarza głównego. Dokonałam szczegółowego opisu retabulum oraz obrazu. Przeprowadziłam analizę stylowo-formalną oraz porównawczą. Doprecyzowałam datowanie ołtarza głównego. Zanalizowałam cały obiekt na płaszczyźnie ideowej.

Temat pracy to ogrody w malarstwie późnego gotyku. Praca zawiera opisy poszczególnych dzieł sztuki z danego okresu oraz ich znaczenie dla malarstwa. Ogród łączył w sobie doczesność i duchowość, był miejscem odizolowanym od reszty świata, wypełniał człowiekowi miejsce po utraconym Raju. Istniały zarówno ogrody święte, jak np: ogród maryjny czy klasztorny, i ogrody świeckie, zakładane by cieszyć się urokami życia, czyli ogrody dworskie i mieszczańskie. Miejsca te były przesiąknięte bogatą symboliką, dzięki której były wyjątkowe, nie tylko dla ludzi danej epoki, ale również dzisiaj.

Praca jest próbą analizy przemian, jakie zachodzą we współczesnej abstrakcji geometrycznej w Polsce. Skupia się na emocjonalnych wątkach pojawiających się w dziełach tego nurtu. Badanie oparte zostało na podstawie analizy dzieł Karoliny Jaklewicz powstałych w latach 2010 – 2012. Twórczość artystki pełna ukrytych treści i osobistych odniesień stała się również pretekstem do rozważań na temat roli kobiety w sztuce geometrycznej. Tytułowe sformułowanie „abstrakcja spersonifikowana” odnosi się do specyficznej roli, jaką nadaje artystka swoim kompozycjom. Bryły, które odnaleźć można w jej pracach nie tylko mają osobisty charakter, ale - w odniesieniu do omawianego tutaj okresu - często skrywają odwołanie do konkretnej osoby z otoczenia Karoliny Jaklewicz. Dzieła nie są tylko odbiciem wewnętrznych rozterek artystki, ale również wyabstrahowanym wizualnie wyobrażeniem drugiego człowieka. Praca podzielona została na trzy rozdziały. W pierwszym krótko przedstawiona została historia abstrakcji oraz geneza samego pojęcia. Następnie znalazło się omówienie początków sztuki geometrycznej w Polsce i jej przemiany w ostatnich latach. Rozdział drugi dotyczy bezpośrednio twórczości Karoliny Jaklewicz. Zawarte w nim zostały: biografia artystki oraz opis jej twórczości z lat 2010-2012. Wybór prac powstałych w ciągu tych trzech lat podyktowany został architektonicznymi odniesieniami, które odnaleźć można w dziełach oraz wyróżniającą prace z tego okresu cechą spójności w sposobie kształtowania pola obrazowego – charakterystyczne operowanie kolorem i komponowanie warstwy przedstawiającej prac z monumentalnych form. W ostatniej części pracy, na podstawie publikowanych wypowiedzi Karoliny Jaklewicz oraz przeprowadzonej rozmowy, podjęto próbę omówienia stosunku artystki do geometrii oraz analizy osobistych wątków.

Niniejsza praca poświęcona jest możliwościom zagospodarowania kościoła św. Andrzeja w Prochowicach. Podstawą do adaptacji budynku stała się analiza historii kościoła na tle dziejów miasta oraz opis form jego architektury, wyposażenia i funkcji historycznych. Opracowany został stan badań nad zabytkiem. Przeanalizowane zostały źródła ikonograficzne. Zostały zaproponowane rozwiązania planu zagospodarowania dla kościoła i jego otoczenia w oparciu o istniejące przykłady wykorzystania dawnych budowli sakralnych, niepełniących obecnie pierwotnych funkcji.

Art banking jest usługą obejmującą profesjonalne doradztwo przy zakupie dzieł sztuki, które coraz częściej traktowane są jako aktywa inwestycyjne. Podczas gdy rynek art bankingu na świecie osiągnął już stabilną pozycję, jego polski odpowiednik wciąż walczy o uznanie i utworzenie stałych ram współpracy między światem sztuki a światem finansów. Na podstawie przeprowadzonych ankiet dokonano analizy działalności polskich banków na rynku sztuki oraz ich roli w upowszechnianiu wiedzy o rynku sztuki.

Praca dyplomowa stanowi krótki przegląd dzieł z terenów Śląska, niekiedy również europejskich, w których skupiono się na ukazaniu przemocy i cierpienia. W pracy kolejno zostały omówione: krucyfiksy mistyczne, cykle pasyjne, obraz łotrów i oprawców, piety, cykle Boleści Marii, męczeństwo świętych oraz rola przemocy i cierpienia w duchowości. Został również omówiony wpływ poszczególnych dzieł na ówczesnego odbiorcę.

Klasztory i kościoły w średniowieczu zdobione były rzeźbą o różnym charakterze ideowym. Obok rzeźby z oficjalnego nurtu sztuki kościelnej, znajduję się w nich również dekoracja marginalna, która bez wiedzy o jej symbolice może wydawać się nieodpowiednia a wręcz bluźniercza dla widza. Praca wskazuje na różnice jak i podobieństwa takiej marginalnej dekoracji w przestrzeniach klasztornych i kościelnych. Poprzez ukazanie sposobu odczytywania symboliki różnych rodzajów omawianych przedstawień, autor podejmuje się udowodnienia jej moralizatorskiego oraz dydaktycznego znaczenia tak dla mnichów jak i świeckich obserwatorów.

Architektura modernizmu rozwijała się w Polsce w latach 20. XX wieku i trwała aż do lat 80. XX wieku. Była ona odpowiedzią na napływ ludności oraz jej zapotrzebowania. Jego podstawowymi założeniami było zapewnienie ludziom przestrzeni, światła oraz dostęp do zieleni. Przez wpływ regionu oraz ciągły rozwój miast na Dolnym Śląsku w latach 30. XX wieku powstał nowy odłam modernizmu zwany Neues Bauen, który wyraźnie podkreślił znaczący wpływ regionu. Do podstawowych cech modernizmu zostały dołączone dodatkowe postulaty takie jak: dobre połączenie z centrum miasta, czy też niski koszt wykupu lub najmu. Problematyka pracy polega na wykazaniu różnic między modernizmem, a Neues Bauen. Są one subtelne, ale maja znaczący wpływ na rozwój architektury na Dolnym Śląsku. Tematem niniejszej pracy jest budynek Elfmannbau w Legnicy (1930-1931). Który jest odpowiedzią na niniejsze postulaty. Zapewniał dużą przestrzeń mieszkalną, dzięki dość sporych rozmiarów oknom - dostęp do światła dziennego itd. Wiele wątków zostało zaczerpniętych z wystaw takich jak WUWA oraz GUGALA, dwóch najbardziej znanych i znaczących wystaw dotyczących architektury modernistycznej lat 30. XX wieku. W niniejszej pracy została również poruszona tematyka ówczesnej sytuacji politycznej oraz terytorialnej Legnicy, która w latach 1720-1945 znajdowała się poza polskimi granicami. Ciągłość polityczna na stanowisku burmistrza Legnicy(Ottomar Oertel – sprawował urząd burmistrza, a następnie nadburmistrza przez 40 lat, a następnie Hans Arno Charbonnier przez kolejne 22 lata) zapewniła również stabilność w dziale architektury miasta. Dzięki ówczesnemu architektowi miejskiemu Paulowi Oehlmanowi miasto po I wojnie światowej zaczęło rozkwitać. Powstało wiele nowych budynków użyteczności publicznej i nie tylko. Miasto zaczęło się rozrastać i przyciągać uwagę. Dokładny opis kamienicy dochodowej Elfmannbau, pozwolił wykazać podstawowe cechy modernizmu oraz Neues Bauen. Niestety nie udało mi się dostać do wnętrza klatki schodowej przy ul. Dziennikarskiej 9 co znacznie utrudniło jeszcze dokładniejszy opis budynku. Niestety autor projektu jest nieznany przez co nie można sprecyzować dokładnie, która ówczesna szkoła architektury ukształtowała jego poglądy oraz styl. Jednak dzięki przytoczonym wrocławskim oraz legnickim przykładom modernistycznej architektury lat 1925-1931 dostrzegamy jak mocno budynek był inspirowany ówczesnymi projektami znanych niemieckich architektów.