Opracowanie stanowi przegląd polskiego piśmiennictwa wybranych aspektów dziedzictwa kulturowego Rumunii i próbę jego oceny. Poszczególne rozdziały pracy poświęcone są zagadnieniom geografii oraz historii Rumunii, związkom kulturowym między Polską a Rumunią, przeglądowi zabytków Rumunii w kontekście listy światowego dziedzictwa UNESCO. Ocena polskiego piśmiennictwa objęła wydawnictwa z lat lat 1912–2014. Bibliografia objęła zarówno pozycje naukowe, w tym książki i artykuły, jak i wydawnictwa popularyzatorskie, przede wszystkim przewodniki. Podjęto próbę wskazania przyczyn zmieniającego się w czasie zainteresowania polskich badaczy kulturą i sztuką na obszarach współczesnej Rumunii.

Celem pracy jest omówienie twórczości Ryszarda Horowitza pod kątem motywu surrealistycznych deformacji ciała. Fotograf mimo znaczących sukcesów w dalszym ciągu jest artystą, którego wkład w rozwój fotografii nie jest doceniany. Badania nad tym zagadnieniem poparte są analizą formalną i porównawczą dzieł oraz literatury, ze szczególnym uwzględnieniem archiwalnych wypowiedzi samego artysty. Pierwszy rozdział jest poświęcony omówieniu twórczości Horowitza w kontekście fundamentalnych założeń surrealizmu oraz analizie motywów pojawiających się w sztuce głównych przedstawicieli tego nurtu. Drugi rozdział stanowi jego kontynuację. Jest poszerzony o analizę ikonograficzną innych dzieł Horowitza, tj. Anię, Apollonię, Extasy, Revlon. Kolejny rozdział zawiera analizę motywu deformacji ludzkiego ciała i dzieli się na dwa podrozdziały. Pierwsze modyfikacje ciała pojawiły się w okresie manieryzmu – to treść część pierwsza, z kolei część druga poświęcona jest temu tematowi w twórczości Horowitza. Dopełnieniem pracy jest bibliografia, spis ilustracji oraz ilustracje.

W pracy licencjackiej pt. "Architektura Letniego Pałacu Lubomirskich w Rzeszowie" znalazł odzwierciedlenie przeprowadzony przegląd literatury przedmiotu, rozważona kwestia fundatora w oparciu o historię rodu Lubomirskich, jak również na podstawie analizy stylowo -formalnej i porównawczej, potwierdzono możliwość atrybucji zabytku Tylmanowi z Gameren. Praca zawiera opis obiektu i ogrodu w wersji pierwotnej i aktualnej.

Praca podejmuje tematykę korespondencji między twórczością muzyczną, a malarską Arnolda Schönberga. Schönberg (1874 – 1951) był wszechstronnym artystą, reprezentującym nurt modernizmu, który żył i tworzył w Austrii, a następnie Stanach Zjednoczonych. Bezsprzecznie szerszej publiczności jest on znany przede wszystkim jako kompozytor – jeden z ojców dodekafonicznej szkoły kompozytorskiej i muzyki współczesnej w szerszym sensie. Jendak oprócz muzyki, Schönberg pozostawił j po sobie również znaczącą spuściznę malarską (w tym przede wszystkim portrety i autoportrety w stylu ekspresjonistycznym), a także projekty gier i sztuki użytkowej. Mimo, iż Schönberg jest jednym z bardzo nielicznych kompozytorów, którzy równocześnie parali się malarstwem, polska literatura w bardzo niewielkim stopniu analizuje związki między jego twórczością malarską i muzyczną. Zamierzeniem niniejszej pracy jest próba uzupełnienie tej luki. Struktura niniejszej pracy obejmuje opis stanu badań (Rozdział 1), refleksję teoretyczną nad związkami muzyki i malarstwa (Rozdział 2), przedstawienie biografii artysty (Rozdział 3) oraz jego twórczości muzycznej (Rozdział 4) i plastycznej (Rozdział 5). Na tej podbudowie, w Rozdziale 6 przedstawiona jest analiza związków między muzyką, a malarstwem w twórczości Schönberga. Pracę kończy Podsumowanie, a uzupełniają ją bibliografia, spis ilustracji oraz aneks graficzny. Związki między muzyką a malarstwem w twórczości Schönberga nie są oczywiste.W swoich dziełach plastycznych artysta nie stosował bezpośrednich odwołań do utworów muzycznych, zaś w wypowiedziach na ten temat podkreślał, że malarstwo było dla niego tym samym, czym kompozycja. Równocześnie za pomocą malarstwa Schönberg nie próbował stworzyć plastycznego odpowiednika swojej przełomowej działalności kompozytorskiej. Korespondencję między muzyką a malarstwem można zatem odnaleźć u Schönberga na poziomie na poziomie abstrakcyjnym, czy wręcz ideowym, nie zaś na zasadzie tematycznego i technicznego pokrewieństwa konkretnych utworów. Schönberg stosował natomiast muzyczne i plastyczne środki wyrazu do przekazania tych samych idei – istotnych dla niego jako artysty modernistycznego i ekspresjonistycznego.

Kobieta od zawsze jest muzą dla niezliczonych rzesz artystów. Bohaterkami prac są boginie, święte, ale również frywolne kobiety i kochanki. Raz są symbolem ponadczasowych prawd, uosobieniem dobra, wiecznej niewinności, innym razem występują jako mroczne kochanki, zmysłowe boginie miłości i niebezpieczne upiory stanowiące zagrożenie dla męskiego świata. Motywem przewodnim w prezentowanej pracy jest ukazanie przedstawienia kobiety w danej epoce, ze względu na jej status społeczny, jak i panujące ówcześnie trendy w sztuce. Ukazywane były jako delikatne, powściągliwe istoty, jak i kobiety nieskrępowane, pewne siebie i piękna własnego ciała, często okrutne, niekiedy tragiczne, a jednak zawsze fascynujące.

W swojej pracy licencjackiej skupiłam się na wzorach występujących na porcelanie z niewielkich manufaktur w Parowej. Rozdziały wstępne zostały poświęcone historii tych przedsiębiorstw i dostępnej literaturze. W dalszych rozdziałach skupiłam się na wzorach, występujących na tutejszych wytwórniach, w oparciu o materiał ilustracyjny i własne doświadczenie. Końcowa część niniejszego opracowania przedstawia pozycję parowskich manufaktur porcelany na tle innych śląskich fabryk.

Praca dokonuje syntezy wiedzy na temat wyobrażeń Ewangelistów na miniaturach kodeksów karolińskich. Rozwój malarstwa książkowego w państwie Franków ma ścisły związek z reformami przeprowadzonymi przez Karola Wielkiego, żyjącego od schyłku pierwszej połowy VIII wieku do roku 814. Zmiany, jakie w życiu kulturalnym dokonały się w państwach zachodnioeuropejskich na skutek tych reform, nazywane renesansem karolińskim, wyznaczyły nowe trendy dla ówczesnych artystów. Następująca recepcja kultury starożytnej spowodowała, że na zbarbaryzowanym zachodzie kontynentu powrócono do sztuki przedstawieniowej wyraźnie nawiązującej do formy klasycznej. Rozpowszechnia się i podwyższa swój poziom artystyczny malarstwo książkowe. Rozległy obszar państwa frankońskiego i odmienny rozkład wpływów i inspiracji artystycznych spowodował wykształcenie się kilku szkół miniatorskich, które różniły się pomiędzy sobą stylem formy i poziomem wykonania. Celem pracy jest wskazanie tych różnic, ich pochodzenia oraz analiza ikonograficzna wybranych miniatur. Dotychczasowa literatura na temat malarstwa karolińskiego jest głównie w języku niemieckim. Brakuje pozycji książkowych skupiających się na szczegółowym omówieniu samych wizerunków Ewangelistów. Konieczne było zebranie istotnych informacji z licznych opracowań ogólnie traktujących o sztuce wczesnochrześcijańskiej. Na ich podstawie możliwe było pokazanie różnic pomiędzy kilkoma wiodącymi szkołami miniatorstwa karolińskiego. Dodatkowo dokonano próby analizy ikonograficznej omawianych dzieł, czego brak w literaturze przedmiotu. Ramy czasowe dla powstawania ksiąg z wizerunkami Ewangelistów można ustalić na lata od 781, kiedy zaczęto tworzyć najstarszy znany tego rodzaju ewangeliarz, do około roku 870, będącego schyłkiem malarstwa karolińskiego, występującego w tym czasie na terenie od Pirenejów do dzisiejszych zachodnich Niemiec i północnych Włoch. Średniowieczni wykonawcy sztuki i ich zleceniodawcy dążyli do tego, by treść dzieł sztuki adresować do jak największej liczby odbiorców, dlatego ilustracje ksiąg karolińskich stanowią nie tyle dekorację, co uzupełnienie tekstu i sugestie rozwiązania problemów teologicznych, pojawiających się w trakcie czytania ksiąg liturgicznych. Była to naczelna zasada malarstwa karolińskiego, jaką przyjęły wszystkie szkoły miniatorskie, bez względu na to czy inspiracje czerpały ze sztuki zachodniej Europy doby przedkarolińskiej, wzorów antycznych, bizantyjskich, czy sztuki celtyckiej. U podstaw wyżej wymienionych wzorców leżą przyczyny braku jednorodności malarstwa karolińskiego na całym obszarze jego występowania. Szczegółowe omówienie poszczególnych szkół i ich cech charakterystycznych prowadzi do wniosków przedstawionych w podsumowaniu pracy. Kultura europejska zawdzięcza sztuce karolińskiej ocalenie dziedzictwa rzymskiego antyku. Odnowa na polu sztuki zasadza się na powrocie do tradycji przedstawień postaci ludzkich, które najliczniej reprezentowane są przez wizerunki Ewangelistów. Ich znaczeni

Niniejsza praca poświęcona jest ołtarzowi Anioła Stróża autorstwa Matthiasa Steinla przeniesionego w 1848 r. z kościoła klasztornego Wniebowzięcia NMP w Lubiążu do kościoła pw. św. Jana Chrzciciela w Prochowicach. W pracy przedstawiony zostanie stan badań, szczegółowy opis nastawy ołtarzowej wraz z umieszczonym w niej pierwotnie obrazem Anioła Stróża autorstwa Michaela Leopolda Willmanna. Poruszony zostanie także problem oryginalnego wyglądu ołtarza, poddanego przeróbkom w trakcie adaptacji do wnętrza prezbiterium prochowickiej świątyni, jak i bardziej nieuzasadnionym modyfikacjom w późniejszych czasach. Ponadto podniesiona zostanie kwestia lokalizacji retabulum w cysterskiej świątyni w Lubiążu. W rozwiązaniu tych problemów pomocna jest archiwalna dokumentacja fotograficzna.