Celem niniejszej pracy było poznanie genezy kościoła św. Michała Archanioła w Tyńcu nad Ślęzą, wchodzącego niegdyś w skład zespołu najstarszej komandorii joannickiej na Śląsku. Przybliżyłem znane historyczne dzieje miejscowości w pierwszej części, w drugiej zaś opisałem, na podstawie dostępnych informacji, przeszłość świątyni, jej położenie architekturę oraz wyposażenie. Kościół od dawna wzbudzał zainteresowanie badaczy, dlatego w trzecim rozdziale przedstawiłem tezy na temat jego powstania, począwszy od najstarszej – autorstwa Hansa Lutscha, po późniejsze Karla Degena, Hanny Golasz, Czesława Lasoty, Macieja Małachowicza oraz Andrzeja Legendziewicza. Po skonfrontowaniu ich ze sobą, wysunąłem wnioski, iż świątynia powstawała etapami, zaś jako pierwsze powstało prezbiterium, około połowy XIII wieku, a wkrótce po nim korpus, w którym prawdopodobnie planowano kontynuować program artystyczny, rozpoczęty w części kapłańskiej.

Utwory i obiekty będące odzwierciedleniem sposobu postrzegania świata przez artystę, są elementami współtworzącymi wspólne dziedzictwo kulturowe. Z tego tytułu, wymagają szczególnych regulacji prawnych zapewniających możliwość ich zabezpieczenia na potrzeby przyszłych pokoleń. Organizacja prawidłowo działających mechanizmów ochrony spoczywa na ustawodawcy. Jego zadaniem jest kreowanie ram prawnych, umożliwiających swobodne działanie ekspertów decydujących, które dzieła współtworzyć mają materialny i duchowy dorobek kulturowy. Zarówno biegli sądowi jak i eksperci działający w obszarze rynku sztuki, służąc swoją wiedzą, niejednokrotnie determinują „być albo nie być” danego obiektu artystycznego. Ich opiniotwórcza rola, w bezpośredni sposób wpływa na popyt i ceny, regulując tym samym dynamikę rynku sztuki. Ponadto opinie biegłych sądowych mają niebagatelny wpływ na ostateczne rozstrzygnięcia spraw sądowych, których przedmiotem są artefakty i sprawy z nimi powiązane. Rola jaką spełniają biegli w obiegu dzieł sztuki jest dziś niepodważalna. Fałszowanie dzieł malarskich, rzeźbiarskich czy też rzemiosła artystycznego nie jest zjawiskiem nowym. Proceder ten istnieje tak długo, jak długo istnieje sama twórczość artystyczna. Można zaryzykować stwierdzenie, że sama historia sztuki opiera się w dużej mierze na powtórzeniach motywów, technik, kompozycji oraz konwencji przedstawień. Inspirowanie się dziełami innych twórców, czy to współczesnych czy z przeszłości, nie jest zabroniona tak długo, jak nie wypełnia przesłanek fałszerstwa. Zadaniem biegłych i ekspertów jest wykrycie i ujawnienie manipulowania odbiorcą, rozpoznanie działań wpływających na jego błędne postrzeganie obiektu. Organizacja oraz efekty pracy specjalistów są tematem niniejszej pracy. Na podstawie obecnie obowiązujących przepisów prawa, dostępnej literatury i opisanej praktyki, staram się w niniejszej pracy przybliżyć zarówno rolę biegłego w procesie karnym jak i specjalistów wystawiających ekspertyzy pozasądowe. W Polsce nie istnieje homogeniczna grupa ekspertów. W niniejszej pracy, przywołuję osoby z grona profesjonalistów legitymujących się wieloletnią praktyką lub dokumentem potwierdzającym zdobyte wykształcenie: rzeczoznawców MKiDN, muzealników, historyków sztuki, antykwariuszy oraz konserwatorów. W Rozdziale III koncentruję się na sposobach badania dzieła wykorzystywanych przez ekspertów. Współczesne metody sa wypadkową analiz historyczno-stylistycznych oraz badań fizykochemicznych, angażujących szerokie grono specjalistów z różnych gałęzi nauk. Ich współpraca oraz mnogość stosowanych narzędzi determinują kształt modelowej ekspertyzy. Zarysowane jedynie w niniejszym opracowaniu zagadnienie metod kryminalistycznych szerzej opisuje D. Wilk w monografii Fałszerstwa dzieł sztuki. Aspekty prawne i kryminalistyczne, Warszawa 2015. Zagadnieniem końcowym jest odpowiedzialność podmiotów wystawiających ekspertyzy. Budzące się zainteresowanie sztuką wynika nie tylko z walorów estetycznych dz

Praca poświęcona jest analizie sytuacji, w których formułowany wizualnie komunikat reklamowy został odczytany przez odbiorców niezgodnie z zamierzeniami autorów. W pierwszej części pracy przedstawione zostały wybrane metody analizy i interpretacji obrazu: ikonologiczna, semiologiczna, wynikająca z założeń ikoniki. Następnie, w oparciu o teksty Gombricha, Wittkowera czy Arnheima rozpatrzone zostały kwestie sytuacji obrazu i jego roli komunikacyjnej we współczesnych społeczeństwach. W tym kontekście została scharakteryzowana reklama, jako dziedzina w której szczególnie istotne jest formułowanie jednoznacznego komunikatu oraz mechanizmy z tym związane. W ostatniej części pracy, przy zastosowaniu wyżej opisanych metod badawczych, zinterpretowane zostały wybrane przykłady reklam komercyjnych. Badane obrazy powstały po 1990 roku z przeznaczeniem do prezentacji na billboardach i w materiałach promocyjnych. Wyselekcjonowano je w oparciu o pozwalające się zaobserwować reakcje widzów: kierowanie pozwów do sądów, negatywne opinie prasowe i internetowe. Najpierw rozpatrywane są obrazy autorstwa Oliviera Toscaniego jako przykłady reklam, wpisujących się w nurt tzw. shockvertising, w których element zaskoczenia wynika z zamysłu twórcy. Następnie badane są reklamy, które zostały odebrane przez widzów, niezgodnie z intencjami autora, jako kontrowersyjne. Należą do nich fotografie domu mody Marithé and François Girbaud, skrytykowane za obrazę uczuć religijnych, kampania sieci Miu Miu, nie dopuszczona do obiegu, gdyż uznano, że przedstawia scenę samobójczą oraz reklamy firmy Dove i Intel, które zinterpretowano jako rasistowskie. Badania są próbą wskazania źródeł nieporozumień w komunikacji wizualnej. Zamierzenia autora przekazu wizualnego nie zawsze znajdują odbicie w interpretacji odbiorców, odczytujących obraz przez pryzmat własnych doświadczeń wizualnych. Zazwyczaj jest to wynikiem wpojonych im sposobów interpretowania symboli wizualnych.

Analiza i interpretacja istniejącej dekoracji pałacowej. Próba uzupełnienia dotychczasowych badań i w niektórych wypadkach ponownego odczytania oraz uchwycenia sensu ideowego przedstawień Pałacu w Lubostroniu. Próbując uchwycić sens przedstawień ideowych inaczej niż proponowany dotychczas przez badaczy jest poniekąd polemiką z dotychczasowymi ustaleniami oraz próbą wskazania pomijanych elementów dekoracji architektonicznej pałacu, które mogą mieć wpływ na odczytanie wymowy ideowej.

Przedmiotem pracy jest założenie pałacowo-folwarczno-parkowe w Chwalimierzu, wzniesione pod koniec XIX wieku z inicjatywy przedsiębiorcy Georga von Kramsta i jego żony Emmy. Celem opracowania jest opis i analiza stanu obiektów zabytkowych: pałacu (obecnie w ruinie); folwarku; zespołu stajni; domu ogrodnika; domu zarządcy i bramy parkowej, a także dawnej szkoły i domu opieki. Na podstawie materiału ikonograficznego i źródłowego, pozyskanego z archiwum Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków we Wrocławiu, oraz badań terenowych podjęto próbę rekonstrukcji pałacu. Formy pałacu w Chwalimierzu przeanalizowano pod kontem stylistycznym i porównano je z formami siedzib w Bożkowie, Kwietnie i Kopicach. Zaproponowano zasadnicze kierunki w zakresie zagospodarowania i zabezpieczenia obiektów zabytkowych i parku.

Kino Rialto w Katowicach, jest jednym z niewielu przedwojennych kin na Śląsku, które przetrwało i funkcjonuje po dzień dzisiejszy, pomimo burzliwej historii regionu, dwóch wojen światowych, zmiany przynależności państwowej, polityki komunistycznego rządu, przemiany ustrojowej (transformacji) czy wreszcie konkurencji multipleksów. Przez 102 lata działalności, kino nie tylko wielokrotnie zmieniało dzierżawców, właścicieli, nazwy - zmieniała się także fasada i wnętrze kina. Zbudowany w 1912 roku obiekt, z klasyczną fasadą z lekkim prześwitem w dolnej kondygnacji oraz zaokrąglonymi bokami, uchodził za jeden z ciekawszych przykładów wczesnego modernizmu w regionie. Gruntowna przebudowa w 1959 roku całkowicie zmieniła wygląd kina - front budynku obłożono marblitem, zakrywając dotychczasową dekorację fasady, nad wejściem zainstalowano dużych rozmiarów neon świetlny. W 2005 roku, zaniedbany i podupadający budynek kina doczekał się ostatniej, miejmy nadzieje, przebudowy - powrócono do pierwotnej, klasycystycznej formy obiektu. Niniejsza praca licencjacka dąży do stworzenia wyczerpującego i kompleksowego opracowania dziejów budowy i licznych modernizacji katowickiego kina, także z uwzględnieniem niektórych zjawisk o charakterze społecznym, historycznym i kulturowym.