Zostały podjęte badania grupy zamków polskich, których celem była analiza sytuacji dzieł architektury obronnej w kontekście prac budowlano-konserwatorskich jakie miały w nich miejsce po 1945 roku. Omawiane w pracy zamki są świadectwem wielowiekowej historii, a ich byt obejmuje setki lat funkcjonowania - w tym liczne przebudowy dokonane w całej gamie stylowej od gotyku przez renesans, barok po style historyczne w XIX wieku.

Pierwszy rozdział tego opracowania jest swoistym wstępem do pracy, w którym scharakteryzuję stan badań nad zjawiskiem kolekcjonerstwa w Polsce. W drugim rozdziale niniejszej pracy przedstawię zarys historii kolekcjonerstwa w Polsce i na świecie. Rozdział trzeci to zarys dziejów kolekcjonerstwa po czasy współczesne ze szczególnym uwzględnieniem pobudek, dzięki którym powstawały niegdyś kolekcje i powstają do dziś. W rozdziale czwartym omówię sylwetkę kolekcjonera, mecenat jaki sprawuje nad artystami i prześledzę poczynania Galerii Starmach. W rozdziale piątym opiszę trzon stworzonej przez niego kolekcji procesy i ekspozycje jakie miały miejsce w czasie 25 letniej działalności. Rozdział szósty będzie zawierał charakterystykę postaci Jerzego Nowosielskiego, a także opis współpracy z artystą od roku 1973 do jego śmierci.

Głównym tematem pracy jest ikonografia mebli barokowych, rokokowych i empirowych, która stała się źródłem ukazania ewolucji jaką przeszły meble od XVII do początków XIX wieku. W celu uzupełnienia wiadomości i wskazania początków niektórych popularnych później sprzętów, praca rozpoczyna się krótką historią meblarstwa obejmującą czasy od starożytności do renesansu. Epoki, które stanowią główny temat pracy obejmują osobne rozdziały w których znajduje się opis najpopularniejszych wówczas mebli z uwzględnieniem ich konstrukcji, materiałów oraz technik zdobniczych wśród których znajduje się m.in. markieteria i laka europejska. W każdej epoce znalazło się również miejsce na omówienie kilku z najwybitniejszych ebenistów, który mieli znaczący wpływ na rozwój meblarstwa poprzez zastosowanie nowych technik lub form. Pojawiają się takie nazwiska jak Andre Charles Boulle, Charles Cressent czy Jean Henri Riesener Główną część pracy stanowią podrozdziały poświęcone ikonografii. Znajdują się tam obrazy, grafiki i rysunki z przedstawieniami mebli ułożonymi w miarę możliwości chronologicznie i tematycznie, w taki sposób, aby wyraźnie zaprezentować różnice zachodzące w poszczególnych meblach. Analiza ikonografii mebli pozwoliła nie tylko na zaobserwowanie ewolucji mebli, ale dostarczyła również kilku ciekawych wniosków odnośnie roli jaką meble pełniły we wnętrzach oraz w malarstwie, a zwłaszcza w portretach.

Architektura uzdrowiskowa w Europie rozwijała się na terenach bogatych w tworzywa balneologiczne tj. wokół: leczniczych źródeł wód mineralnych, peloidów i gazów leczniczych i posiada swój odrębny, rozpoznawalny charakter. Elementem tej czytelnej rozpoznawalności są obiekty zabudowy balneologicznej i uzdrowiskowej, czyli obiekty związane z działalnością kuracyjną, takie jak: domy zdrojowe, zakłady przyrodolecznicze, łazienki borowinowe, pijalnie wód mineralnych, hale spacerowe, Rozwój architektury zdrojowej poszczególnych miejscowości determinowały także trendy w architekturze, przemiany społeczno-polityczne i odkrycia medyczne w Europie.Celem pracy była analiza procesu rozwoju i przemian architektury uzdrowiskowej w Europie. Zadano pytanie badawcze: w jakim stopniu przemiany były odzwierciedleniem ówczesnych trendów estetycznych, a w jakim przemiany te miały podłoże społeczne. Badania własne pokazały, że uzdrowiska przeszły drogę od leśnego źródła, przez elitarne letnie rezydencje dla szlachetnie urodzonych, aż do ośrodków służących wszystkim warstwom społecznym z dominującym budownictwem masowym. Architektura uzdrowiskowa tworzona była dla ludzi i zaspokajała ich potrzeby estetyczne i społeczne. Na przestrzeni lat budynki o przeznaczeniu terapeutycznym i towarzyskim przeznaczone dla wszystkich kuracjuszy, w przeciwieństwie do prywatnych obiektów dla wybranych, podkreślających status i wzorowanych na reprezentacyjnej architekturze dworskiej, stawały się powszechne, służąc „autoprezentacji” szeroko pojętej klasy mieszczańskiej, zyskując cechy funkcjonalne.

W pracy „Procesy rewitalizacyjne ogrodów krajobrazowych w Kotlinie Jeleniogórskiej na tle wybranych przykładów angielskich” podjęty został temat rewitalizacji założenia parkowego w Bukowcu. Całość ujęta została w analizie porównawczej pomiędzy zrewitalizowanym ogrodem angielskim w Stowe a ogrodem w Bukowcu. Analizie poddane zostały akty prawne, organizacje, sposoby finansowania oraz różnorakie aspekty prac rewitalizacyjnych.

Niniejsza praca magisterska jest analizą poszczególnych projektów nadwozi samochodowych. Dotyczy karoserii projektowanych przez włoskich twórców w latach 50, 60 i 70. Opisy zawierają charakterystykę wizualną z uwzględnieniem kompozycji, użytych form i dominujących elementów. Przeprowadzona została też analiza porównawcza wybranych przykładów włoskiej i niemieckiej estetyki nadwoziowej. Poruszono również stylistykę karoserii wytwarzanych na potrzeby rynku amerykańskiego. Literatura tematu jest nieliczna, gdyż dotyczy głównie ogólnego zarysu osiągnięć motoryzacji i nie skupia się na twórczości poszczególnych projektantów.

W pracy omówiona została architektura rezydencjonalna w Polsce w XVI wieku i jej przemiany. Przedstawiono typy siedzib szlacheckich, jakie powstawały w czasie rozwijającego się u nas renesansu. Omówiono zmiany jakie dokonywały się w architekturze dworskiej pod wpływem zmieniających się wzorców i wymagań w stosunku do domu mieszkalnego szlachty w XVI wieku. Na podstawie wybranych dworów pokazano też jak duży wpływ na ich wygląd miały działające w pobliżu warsztaty budowlane. Pokazano kierunki przemian dokonujących się w budownictwie tego czasu, oraz tradycje decydujące ostatecznie o wyborze wzorca. Przybliżono wygląd wnętrz dworów szlacheckich, ich wyposażenie i otoczenie. Opisano życie codzienne mieszkańców, ich pracę rozrywki i upodobania. Pokazano jakie starania podejmowali by życie własne i rodziny było bezpieczne, pożyteczne i coraz wygodniejsze.

Głównym celem pracy było przedstawienie historii kościoła pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Rybniku. Jest to jedna z najstarszych parafii w regionie, gdyż jej początki sięgają XII wieku. Praca składa się z czterech części. W pierwszym rozdziale omówiono dzieje rozwoju osadnictwa na terenach dzisiejszego Rybnika oraz przynależności terytorialnej i strukturalnej miasta w kontekście przemian historycznych zachodzących na terenie Górnego Śląska. Przedstawiono także historię przekształcania małej rybnickiej osady w ważny ośrodek grodowy, a następnie w wyróżniające się rangą miasto, zaznaczając w tym procesie działania i rolę kolejnych rybnickich włodarzy. Drugi rozdział zawiera treści dotyczące uwarunkowań geograficznych Rybnika mających wpływ na jego rozwój gospodarczy i handlowy. Przedstawia charakterystykę mieszkańców rybnickiej osady, trudniących się głównie rybołówstwem, co wynikało z naturalnego uwarunkowania tych ziem – licznych stawów i rzek, ale także pracujących w innych rozwijających się zawodach i branżach, tworzących nowe pracownicze społeczności. W tym rozdziale przedstawiono także proces rozbudowy i tworzenia nowej formy przestrzennej Rybnika, który uzyskał już prawa miejskie. Rozdział trzeci poświęcony został kwestii religii chrześcijańskiej i jej rozwoju w mieście. Odnosi się także bezpośrednio do powstania parafii pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny. Szczególne miejsce w tym rozdziale zajmuje opis kościoła, który powstał na terenie tejże parafii. Przedstawione są jego dzieje w poszczególnych epokach, aż do dnia dzisiejszego oraz jego architektura. W ostatnim, czwartym, rozdziale pokrótce opisano dwie podobne (pod względem architektury i historii) świątynie – kościół pod wezwaniem Świętych Apostołów Filipa i Jakuba w Żorach oraz kościół pod wezwaniem świętego Wawrzyńca w Rybniku – Ligocie.

Niniejsza praca magisterska podejmuje problematykę analizy kostiumologicznej na wybranych portretach z dawnej galerii Balliwów i komendantów zakonu joannitów na zamku w Słońsku (dawny Sonnensburg). Opisywane w pracy portrety znajdują się obecnie w zbiorach Muzeum Miejskiego we Wrocławiu. W pracy tej mowa jest także o historii Kawalerów Maltańskich i początkach zakonu datowanego na w drugą połowę XVIII wieku oraz budowie zamku w Słońsku. Głównym zagadnieniem są jednak kostiumy i odznaczenia na portretach Joannitów. W rozdziale poświęconym kostiumom dowiedzieć się można także o fryzurach czy obuwiu jakie noszone było w ówczesnych czasach, ale także o dodatkach deseniach czy ewolucji fasonu szustokoru męskiego. Poniższa praca magisterska pokazuje także kim byli Kawalerowie Maltańscy portretowani na obrazach, ich życiorysy, osiągnięcia wojskowe ale także rodzinne i prywatne.