Niniejsza praca ma na celu ukazanie działalności Wrocławskiego Centrum Psychostymulacji, ze szczególnym uwzględnieniem form pracy wykorzystywanych w tym Ośrodku. Praca ma charakter empiryczny i składa się z części teoretycznej, metodologicznej oraz przedstawienia badań własnych wraz z ich analizą oraz podsumowaniem. W części teoretycznej pracy znajduje się pięć rozdziałów. Pierwszy przedstawia historię podejścia do osób z niepełnosprawnością od czasów najdawniejszych aż po wiek XX. Rozdział drugi zawiera opis współczesnych modeli niepełnosprawności oraz przedstawia jak konkretny paradygmat definiuje podejście do osób z niepełnosprawnością. Trzeci rozdział omawia klasyfikację ICF oraz ICD-10. Kolejny rozdział opisuje czym jest niepełnosprawność intelektualna oraz ukazuje problemy, które są związane ze zdefiniowaniem tego pojęcia. Przedstawia także zmiany jakie aktualnie zachodzą w diagnozowaniu oraz w nazewnictwie terminu niepełnosprawność. W rozdziale piątym zamieszczony został zarys stanu edukacji osób z niepełnosprawnością intelektualną w Polce przedwojennej oraz tendencje zmian w szkolnictwie specjalnym jakie zachodziły od lat 60. XX wieku. W rozdziale piątym umieszczona została również charakterystyka współczesnych placówek wspomagających rozwój dzieci z niepełnosprawnością intelektualną. Ostatni rozdział części teoretycznej analizuje najnowsze tendencje w pracy z osobami z niepełnosprawnością intelektualną. W części metodologicznej oprócz standardowego opisu przedmiotu, celu, metod oraz przebiegu badań własnych, zawarty został opis terenu badań uwzględniający historię oraz charakterystykę Wrocławskiego Centrum Psychostymulacji. Rozdział ósmy to opis Metody terapeutycznej Dyna-Lingua M.S. wykorzystywanej w Ośrodku. Następna część pracy to prezentacja podopiecznych, którzy byli obecni podczas przeprowadzonych badań. Rozdział dziesiąty to przedstawienie badań własnych. Zawiera opis form pracy w Ośrodku oraz przedstawia szczegółowy przebieg zajęć grupowych oraz sesji indywidualnych. Praca zakończona jest podsumowaniem obserwacji oraz próbą odpowiedzi na pytania badawcze postawione części metodologicznej. W badaniach zastosowałam metodę diagnozy pedagogicznej stanu rzeczy w przekroju czasowo poprzecznym, której zadaniem było ukazanie aktualnego stanu sposobów pracy z osobami z niepełnosprawnością intelektualną we Wrocłwskim Centrum Psychostymulacji. Głównymi technikami wykorzystanymi podczas badań była obserwacja oraz wywiad kwestionariuszowy z elementami wywiadu swobodnego. Metodą pomocniczą była analiza dokumentów. Podczas obserwacji zastosowałam technikę dzienniczków obserwacyjnych oraz technikę próbek fotograficznych.

Muzykoterapia, jako jedna z dziedzin arteterapii, w ostatnich latach cieszy się rosnąca popularnością i znajduje uznanie u wielu specjalistów pracujących z dziećmi, na rożnych etapach edukacji. Jest to naturalna i nieinwazyjna metoda terapeutyczna, która dzięki niewerbalnemu oddziaływaniu muzyki jest również bardzo skuteczna w procesie wychowania i terapii dzieci w okresie przedszkolnym Głównym celem niniejszej pracy jest ukazanie wpływu muzykoterapii na rozwój dzieci objawiających wybrane rodzaje zaburzeń. Główny nacisk został położony na określenie oddziaływania zajęć z wykorzystaniem muzyki na dzieci nieśmiałe, jąkające się oraz dzieci z nadpobudliwością psychoruchową. Niniejsza praca składa się z dwóch części. Pierwsza cześć pracy jest częścią teoretyczną, w której ukazana został problematyka rozwoju dzieci w wieku w przedszkolnym, z jednoczesnym wskazaniem zaburzeń rozwojowych występujących w tym okresie. Szczególny nacisk położony został na zdefiniowanie niektórych rodzajów zaburzeń emocjonalnych takich jak nieśmiałość, nadpobudliwość psychoruchowa oraz mającym często swoje przyczyny w sytuacjach o podłożu emocjonalnym zaburzeniu mowy, jakim jest jąkanie. W dalszej części opisana została problematyka terapii powołanych wyżej zaburzeń, ze szczególnym uwzględnieniem arteterapii jako metody leczenia przez sztukę. Z uwagi na temat pracy największy nacisk położony został na przybliżenie muzykoterapii jako jednego z rodzajów arteterapii, która w sposób wielofunkcyjny i systematyczny wykorzystuje muzykę w procesie terapeutycznym. Druga, badawcza część pracy poświęcona została określeniu wpływu muzykoterapii na dzieci z wybranymi rodzajami zaburzeń tj.: nieśmiałością, nadpobudliwością psychoruchową, jąkaniem. W wybranej grupie przedszkolnej w przedszkolu integracyjnym, do której uczęszczają dzieci objawiające ww. zaburzenia przeprowadzono szereg zajęć z muzykoterapii, w toku których obserwowano zachowanie dzieci z ww. zaburzeniami. Analiza wyników przeprowadzonych obserwacji wykazała, pomimo ograniczonej przeprowadzonych liczby zajęć muzykoterapeutycznych, zasadniczo pozytywny wpływ muzykoterapii na zachowanie dzieci z wskazanymi wyżej zaburzeniami.

Tematem mojej pracy magisterskiej jest problem jedynactwa w rodzinie oraz kształtowanie relacji jedynaków w grupie rówieśniczej i społeczeństwie. Celem mojej pracy było określenie relacji rówieśniczych dzieci jedynych w wieku 4 i 5 lat. Teren moich badań to mała miejscowość Dzierżoniów, w którym znajduje się Przedszkole Publiczne nr 7. Grupa składa się z 10 dziewczynek oraz 5 chłopców. Dzieci posiadających rodzeństwo jest 8, a jedynaków 7. W siedmioosobowej grupie jedynaków jest pięć dziewczynek: Ala, Lea, Giorgia, Pola, Oliwia i dwóch chłopców Gustaw oraz Filip. Problem główny dotyczył tego jak przedstawiają się relacje rówieśnicze dzieci jedynych w wieku 4 i 5 lat. Wykorzystałam także do problemu głównego problemy szczegółowe, w których chciałam sprawdzić jak wyglądają relacje jedynaków z rówieśnikami, czy/ i jakie trudności napotykają w kontaktach z innymi. W moich badaniach wykorzystałam metodę indywidualnych przypadków. Metody i techniki jakie zastosowałam w niniejszej pracy: wywiady, obserwacje i socjogram pozwoliły mi na zbadanie jak się kształtują relacje między jedynakami oraz ich rówieśnikami. Wywiady przeprowadziłam z jedynakami,wychowawcami dzieci,rodzicami i dziećmi mającymi rodzeństwo. Socjogram przeprowadziłam w marcu 2016 roku oraz powtórzyłam go w kwietniu 2016 roku. Z moich badań wynika, że podejście stereotypowe do jedynaków jest nieadekwatne gdyż każde dziecko jest wychowywane w inny sposób przez swoich rodziców, który przekazują im inne wartości i zasady.Każde dziecko jest inne i może rozwijać się w inny sposób względem swoich rówieśników. Nie powinno się oceniać dzieci przez pryzmat utartych stereotypów .

Tematem mojej pracy magisterskiej jest wychowanie we współczesnej młodej rodzinie w małym mieście. Część teoretyczna pracy została poświęcona przedstawieniu funkcjonowania rodziny, sposobów wychowania oraz postaw i stylów wychowania jakie występują w literaturze. Problem badawczy mojej pracy brzmi „Jak młodzi rodzice rozumieją swoją rolę wychowawczą”. Poszukując odpowiedzi na przedstawiony problem badawczy, chciałam uzyskać informację na pytania: jak młodzi rodzice definiują rodzinę? Kto i w jaki sposób wpływa na wychowanie? W jaki sposób miejsce zamieszkania wpływa na wychowywanie dzieci, a także jakimi postawami charakteryzują się młodzi rodzice. Do uzyskania odpowiedzi na te pytania wykorzystałam metodę indywidualnego przypadku z wykorzystaniem techniki wywiadu swobodnego oraz obserwacji niejawnej, która miała funkcję weryfikującą. Badania zostały przeprowadzone w Obornikach Śląskich wśród siedmiu rodzin pełnych z przynajmniej jednym dzieckiem. Wykazały one, że rodzina współcześnie definiowana jest jako grupa najbliższych wspierających się osób, które są powiązane więzami krwi. Na kształt wychowania wpływają przede wszystkim rodzice, jednak zaznacza jest także rola najbliższej rodziny, rówieśników, instytucji oraz nauczycieli. Rodzice zdają sobie sprawę z odpowiedzialności jaka na nich spoczywa za wychowanie dzieci. Style i postawy wychowawcze uległy zmianie na przestrzeni czasu. Wiele młodych rodziców traktuje swoje dzieci jak partnerów. Nie kierują się jednym stylem, czy postawą wychowawczą. Ich postawy się mieszają i wzajemnie uzupełniają. W wychowaniu ma także znaczenie miejsce zamieszkania. Małe miasto jest miejscem bezpieczniejszym, ponieważ jest mniejsza anonimowość. Jednak duże miasto oferuje więcej form edukacyjnych. Jak można wnioskować po przeprowadzonych badaniach wiele jest czynników, które wpływają na proces wychowania dziecka.

Moja praca porusza temat czasu wolnego dziecka w młodszym wieku szkolnym. W pierwszym rozdziale pracy, w oparciu o literaturę pedagogiczną i psychologiczną przedstawiłam sylwetkę dziecka w wieku wczesnoszkolnym. Rozdział drugi porusza tematykę czasu wolnego. W nim, również w oparciu o literaturę, wyjaśniłam definicję czasu wolnego oraz przedstawiłam jego formy . Rozdział trzeci ma charakter metodologiczny. Wyjaśniłam w nim pojęcia takie jak: metodologia badań, problem badawczy, przedmiot i cel badań. Ostatni rozdział poświęcony został analizie badań. Zawarte są w niej wyniki z przeprowadzonej wśród rodziców uczniów klas I, II i III. Przedstawię w nim również grupę badaną oraz scharakteryzuję teren badań.

Tematem mojej pracy magisterskiej jest to, jaką wartość wychowawczą zdaniem nauczycieli przedszkolnych i wczesnoszkolnych mają zabawy swobodne. Przeprowadzając badania własne chciałam sprawdzić, jak nauczyciele postrzegają zabawy swobodne, czy potrafią je zdefiniować, wskazać ich wartość dla rozwoju dzieci i wykorzystywać w pracy własnej. Moje badania przeprowadzałam poprzez przygotowanie ankiety dotyczącej zabaw swobodnych. Przygotowana przeze mnie ankieta zawierała 10 pytań, (w tym pytania otwarte i zamknięte). Ankiety zostały przeze mnie rozdane nauczycielom przedszkolnym i wczesnoszkolnym a następnie zebrane i zanalizowane. Na końcu opracowałam wyniki i opisałam wnioski, które wyciągnęłam na podstawie odpowiedzi nauczycieli. Poprzez moje badania doszłam do wniosku, iż nauczyciele przypisują zabawom swobodnym dużą wartość wychowawczą. Potrafią określić czym są zabawy swobodne i jakie dają korzyści dzieciom i nauczycielom. Nauczyciele uważają, że tego rodzaju zabawy mają dużą wartość dla rozwoju dzieci, stosują je i mają określoną opinię na temat tego, jak często dzieci powinny bawić się swobodnie. Poprzez przeprowadzone przeze mnie badania doszłam również do wniosku, że zbyt mało uwagi w kształceniu nauczycieli poświęca się zabawie swobodnej i jej wartości w rozwoju dzieci.

Problematyka tycząca się urody i piękna jest niezwykle frapująca i wieloaspektowa, co miało wydźwięk w pracy. Rozważania na temat atrakcyjności fizycznej przyczyniają się do budowania różnych teorii na temat znaczenia i istoty urody w życiu kobiety. Na przestrzeni wieków pojęcie piękna ulegało licznym zmianom oraz przeobrażeniom. Można jednoznacznie stwierdzić, iż przywiązanie do atrakcyjności fizycznej zawsze stanowiło ważny element kobiecej egzystencji. Kreowane współcześnie przez mass media trendy żeńskiego piękna zmuszają do licznych wyrzeczeń i restrykcji. XXI wiek ujawnia, jak mocno środki masowego przekazu kształtują i wpływają na postawę kobiet oraz ich poglądy. Po wielokroć płeć piękna staje się niewolnikiem własnej cielesności, a dążenie do uzyskania ideału wizerunkowego stanowi naczelny wyznacznik zapewniający sukces, karierę, szczęście, powodzenie, czy nawet miłość. Nadto coraz częściej młode dziewczęta dokonują internalizacji stereotypowego obrazu kobiecego wyglądu i poprzez podejmowane wysiłki oraz zmagania pragną sprostać wymaganiom narzucanym im przez świat zewnętrzny. Celem pracy było przeprowadzenie badań wśród dziewcząt we wczesnym okresie adolescencji, ujawniających znaczenie atrakcyjności fizycznej. Ponadto badania miały za zadanie ukazać, w jakim stopniu uroda jest ważna dla nastolatek. Praca ujawnia różnorakie oblicza piękna i liczne zagrożenia płynące z nadmiernej uwagi nad powierzchownością fizyczną.