ang

Zabawa jest formą aktywności, pojawiająca się na każdym etapie życia. Najwyraźniej uwidacznia się w pierwszych okresach rozwojowych i maleje stopniowo wraz z pojawianiem się nauki. Pomimo ogólnie panującego przekonania o trywialności zabaw, są one niezwykle istotnym i zarazem niezbędnym elementem wszechstronnego rozwoju. W przyjemny dla jednostki sposób umożliwiają doskonalenie wielu umiejętności, przygotowują do pełnienia przyszłych ról społecznych, pozwalają na uwolnienie się od wewnętrznych napięć czy odkrywanie swoich zdolności. Każda część niniejszej pracy została skonstruowana w taki sposób, aby ostatecznie poznać opinię rodziców dzieci w wieku przedszkolnym ze środowiska wiejskiego na temat wartości zabaw. Pierwszy rozdział szczegółowo odzwierciedla charakter zabaw. Wymienione i opisane zostają rodzaje oraz funkcje zabaw dziecięcych, obejmujące wszechstronny rozwój dzieci, które wskazują na spełnianie wielu potrzeb jednostek. Kolejny rozdział traktuje o rodzinie, jako o środowisku opiekuńczo-wychowawczym, ponieważ wiek przedszkolny jest etapem rozwoju, gdzie największą rolę odgrywa to pierwotne środowisko wychowawcze. Przedstawione zostają transformacje współczesnych rodzin oraz ich funkcje, decydujące o rzeczywistym funkcjonowaniu rodziny. Badania zostały przeprowadzone w paradygmacie jakościowym, ponieważ pozwalają na całościowe spojrzenie na dany temat bez konstruowania wcześniejszych hipotez. Postawiony cel badań dotyczył poznania opinii rodziców dzieci ze środowiska wiejskiego na temat wartości zabaw. Przedstawione w pracy analizy wywiadów stanowią potwierdzenie zrealizowania uprzednio postawionego celu badań. Wyniki przeprowadzonych badań wskazują na wartościująca opinię rodziców względem zabaw dziecięcych oraz pozwalają na wyłonienie trzech głównych obszarów dostrzeganych walorów: zabawy jako tworzenia szansy społecznego rozwoju, zabawy jako czynności rozładowującej napięcie oraz zabawy jako tworzenie szansy wszechstronnego rozwoju.

Rodzina to podstawowa grupa społeczna i pierwsze środowisko wychowawcze dla młodego człowieka. W rodzinie tworzą się pierwsze mocne i trwałe więzi, przywiązania, przyjaźnie. W mojej pracy omawiam relacje matek i ich 6-7 letnich córek. Na podstawie przeprowadzonych badań opisuję ich wspólne zajęcia i wzory jakie przekazuje matka swojej córce. Badania pokazały transmitowane wzorce, normy i wartości, ale też sposoby na spędzanie wolnego czasu z córką. W pierwszym rozdziale przedstawiam charakterystykę rozwoju dziecka w młodszym wieku szkolnym gdzie odpowiadam na pytanie poprzez prace dzieci jakie znaczenie ma w kształtowaniu ich osobowości środowisko domowe, a szczególnie ich relacje z matkami. Drugi rozdział to obraz rodziny współczesnej, która została zdefiniowana przez takie pojęcia jak: bezżetność, bezdzietność, samorealizacja, kariera, kohabitacja, nietrwałość, hybrydowość, pluralizm, indywidualizacja i ponowoczesność. Czasy w jakich żyjemy sprawiają, że wśród ludzi pojawiają się wyżej wymienione wartości. Uniwersalizm rodziny tradycyjnej, wielopokoleniowej i życie rodzinno-małżeńskie to coraz rzadziej występujące zjawisko. Dalej przedstawiłam relacje w rodzinie i wzory przekazywane młodszemu pokoleniu. Następnie opisuję środowisko, w którym przeprowadzone zostały moje badania. Zwracam uwagę na to, że charakter środowiska, zasoby materialne i kultura odgrywają niebanalną rolę w tym, jak będą kształtowały się wspólne zajęcia i relacje matek i ich 6-7 letnich córek. Rozdział trzeci dotyczy zagadnień metodologicznych. W tym rozdziale opisuję teren i grupę badaną (6-7 letnie dziewczęta) oraz organizację i przebieg badań. Głównym celem moich badań było dowiedzieć się jakie wzorce zachowań oraz jakie wartości zdają się przekazywać matki swoim córkom, a także jakie wartości są odbierane przez córki. Ostatni rozdział ukazał obraz wspólnych zajęć matek i córek jako wyraz więzi naturalnych w środowisku domowym. Na koniec zaprezentowałam wnioski jakie przyniosły ze sobą rysunki dziewcząt. Przeprowadzone badania ukazały stan zmian społecznych i mentalnościowych dwudziestolecia XXI wieku.

W dzisiejszych czasach znajomość języka obcego jest furtką otwierającą wiele możliwości w dorosłym życiu. Zachęcenie dzieci do nauki języka obcego jest nie łatwym zadaniem, jeśli nie posiada się znajomości zasad pedagogicznych, metod, technik,które uczynią, że ów proces nauczania i uczenia będzie atrakcyjny dla uczniów. Głównym celem badawczym niniejszej pracy jest poznanie opinii uczniów kl. IV - VI odnośnie najbardziej wartościowych form nauki języka niemieckiego. Cała praca składa się z części teoretycznej i empirycznej. Część teoretyczna odnosi się do procesu nauczania dzieci w wieku starszym, więc zawiera charakterystykę rozwoju dzieci w starszym wieku szkolnym, procesu kształcenia oraz specyfiki nauki i nauczania języka niemieckiego w szkole podstawowej. Druga część – empiryczna składa się z dwóch rozdziałów. Pierwszy dotyczy metodologii badań, a więc złożeń badawczych, opisanych metod, technik badawczych oraz charakterystyki terenu i grupy badawczej. Drugi natomiast odnosi się do oceny form pracy na lekcji języka w opinii uczniów klas IV, V i VI. Uwieńczeniem części empirycznej są wnioski, które generalizują wypowiedzi uczniów i uwidaczniają ich opinię. Z wniosków wynika, że najbardziej atrakcyjną formą pracy na lekcjach języka niemieckiego dla uczniów klas IV, V, i VI są formy aktywizujące. Za najlepszą metodę pracy uczniowie uznali gry dydaktyczne takie jak: "Koło fortuny”, „Wisielec” oraz „Zimno-ciepło". Ponadto z przeprowadzonej ankiety wynika, że proces nauki języka niemieckiego nie zależy od wieku uczniów, dlatego też proces nauki przebiega bardzo podobnie w klasie czwartej, piątej i szóstej. Różnice są niewielkie i wynikają z rosnących umiejętności i stopnia opanowania wiedzy. Z analizy poszczególnych odpowiedzi dotyczących ulubionych form pracy na lekcji wynika, że uczniowie klasy czwartej wolą rozmawiać na lekcji języka niemieckiego, klasy piątej rozwiązywać zadania zawarte w ćwiczeniach i podręczniku, a uczniowie klasy szóstej posiadają umiejętności na tyle rozwinięte, że czują się oni pewnie i chętnie rozmawiają w języku niemieckim, ale i rozwiązują zadania zawarte w podręczniku i ćwiczeniach. Ponadto, biorąc pod uwagę analizę metod wybranych przez poszczególne grupy respondentów, to można wywnioskować, że preferencje uczniów są bardzo podobne. Największy odsetek uczniów klasy czwartej i piątej uważa, że najlepszym sposobem, który pomaga w nauce słówek z języka niemieckiego jest śpiewanie piosenek. Równie cenną metodą zdaniem respondentów jest wcielanie się role. Uczniowie klasy szóstej właśnie te metodę uznali za najlepszą. Za najmniej pomocne w nauce słówek uznali natomiast recytację wierszy. Biorąc pod uwagę teksty, z których uczniowie uczą się najszybciej słówek, to w tej kwestii odpowiedzi respondentów wskazują na to, że uczniowie klasy czwartej wolą w pierwszym rzędzie uczyć się z piosenek i wierszy, następnie z dialogów czytanek, dialogów i komiksów. Uczniowie klasy piątej podobnie jak z klasy czwartej w pierwszym rzędzi

Temat mojej pracy dyplomowej brzmi następująco: Zdrowie jako wartość w kulturze życia codziennego dzieci w średnim wieku szkolnym. Moja praca składa się z czterech głównych rozdziałów. W pierwszym rozdziale skupiłam swoją uwagę na zdrowiu w systemie wartości współczesnego człowieka. Rozdział ten podzieliłam na trzy podrozdziały, w których zajęłam się takimi zagadnieniami jak: Pojęcie wartości i osobistych systemów wartości człowieka; edukacja zdrowotna jako wartość w wychowaniu; wymiary codzienności życia dziecka. Drugi rozdział poświęciłam na charakterystykę rozwoju dzieci w średnim wieku szkolnym. Kolejny rozdział odnosi się do metodologii badań, w którym na podstawie literatury przedstawiłam różne metody badawcze, a także techniki i narzędzia badawcze. W tym rozdziale opisałam także teren, na którym przeprowadziłam badania do pracy. Czwarty rozdział ma charakter badawczy i jest poświęcony prezentacji i opracowaniu wyników kwestionariuszy ankiet. Do przeprowadzenia badań sporządziłam 50 jednobrzmiących kwestionariuszy ankiet przeznaczonych dla uczniów klas 6 szkoły podstawowej. Łącznie do analizy badań własnych posłużyło mi 39 ankiet. Wyniki przeprowadzonych badań zostały przeze mnie dokładnie przeanalizowane i przedstawione na wykresach. Uzyskane badania pozwoliły mi na sprawdzenie postawionych wcześniej przeze mnie hipotez. Pierwsza z nich brzmi następująco: Można przypuszczać, że w systemie wartości dziecka w średnim wieku szkolnym zdrowie osiąga wysokie miejsce. Hipoteza ta nie potwierdziła się. Z badań wynika, że dzieci w średnim wieku szkolnym za najwyższe wartości uznają przyjaźń, miłość i rodzinę. Zdrowie zajęło w przypadku chłopców trzecie miejsce, a w przypadku dziewczynek czwarte. Druga hipoteza badawcza odnosi się do wiedzy dzieci na temat zdrowia i brzmi ona następująco: Przypuszczalnie, dzieci w średnim wieku szkolnym posiadają wiedzę na temat zdrowia. Hipoteza ta potwierdziła się. Z badań wynika, że dzieci w średnim wieku szkolnym posiadają wiedzę na temat zdrowia i czerpią ją z różnych źródeł. Najczęściej to od rodziców dzieci dowiadują się najwięcej. Kolejne hipotezy odnoszą się do świadomości dzieci z konieczności dbania o własne zdrowie. Hipotezy te można sformułować w następujący sposób: Można przypuszczać, że dzieci w średnim wieku szkolnym małą świadomość konieczności dbania o higienę osobistą, o zdrowy sposób odżywiania się oraz o sprawność fizyczną. Hipotezy te również się potwierdziły. Z badań wynika, że ankietowani uczniowie dbają o swoje zdrowie poprzez odpowiednią higienę osobistą, prawidłowe odżywianie bogate w witaminy oraz aktywne spędzanie czasu wolnego – uprawianie różnego rodzaju sportów.

Przedmiotem moich badań jest odtwarzanie doświadczeń społecznych dzieci w zabawach tematycznych. Temat ten jest częścią egzystencji każdego z nas. Można powiedzieć, że to pewnego rodzaju szkoła życia, nauką, jaką zdobywamy w wyniku własnych obserwacji otaczającego nas świata społecznego, w szczególności środowiska rodzinnego. Poznajemy przekaz kulturowy, w którym wzrastamy, język, postawy, normy i zasady społeczne jakie obowiązują w naszym środowisku, w naszej szerokości geograficznej. Od urodzenia kształcimy się i rozwijamy na zasadzie modelowania. Uchwycone czynności ćwiczymy cierpliwie i wytrwale, czasem żmudnie po to, aby opanować je do perfekcji i aby pewnego dnia stać się samodzielnym. W wieku dziecięcym trening umiejętności i gromadzenie wiedzy odbywa się w formie zabawy. W mojej pracy przedstawiam sylwetkę psychofizyczną dziecka w wieku przedszkolnym i wczesnym wieku szkolnym, rozpatrując w szczególności jego rozwój emocjonalny i poznawczy, a także aspektami edukacyjnymi z nim związanymi, stopniowym nabywaniem nowych kompetencji i ich doskonaleniem. Sposób w jaki możliwości rozwojowe i indywidualne dziecka pozwalają mu na przyswojenie i odtworzenie zaobserwowanych zachowań społecznych. Rozwój społeczny oraz oddziaływania grupy rówieśniczej są ściśle powiązane z wyżej wymienioną sferą poznawczą i emocjonalną małego dziecka i od siebie zależne. Następnie przedstawiam zabawię w szerokim i wąskim ujęciu, począwszy od definicji, po rodzaje, funkcje i rolę jaką odgrywa w życiu małego i dużego człowieka. Zwracam przede wszystkim uwagę na fakt, że zabawa jest podstawową formą kształcenia się dziecka, jej znaczenie z wiekiem maleje na korzyść pracy. Wyjątkowe miejsce w mojej pracy zajmują zabawy tematyczne, ich funkcja na płaszczyźnie rozwoju sfery społecznej w kontekście nabywania kompetencji, norm i postaw społecznych. W rozdziale metodologicznym opisuję aspekt badawczy mojej pracy. Przedstawiam cele moich badań, opisuję metody, techniki i narzędzia badawcze, z w szczególności tych, którymi się posłużyłam w toku badań w celu osiągnięcie informacji na interesujące mnie pytania.Badania mają charakter jakościowy. Opisuję, analizuję i wyciągam wnioski z zaobserwowanych swobodnych zabaw tematycznych w przedszkolu, na podwórku lub w domu. W ostatnim etapie pracy skupiam się głównie na wnioskach, czyli wynikach moich badań rozpatrywanych pod kątem początkowych wątpliwości. Ważne jest aby ustalić jak odtwarzają normy społeczne dzieci w podobnym wieku i o podobnych doświadczeniach? Ponadto jak przebiega transmisja wiedzy dzieci starszych. W przypadku niewielkiej i znacznej różnicy wieku. Innym problemem, na który poszukuję odpowiedzi w przyprowadzonych badania to, czy zabawy pod okiem osoby dorosłej, rodzica lub nauczyciela zwiększają prawdopodobieństwo przekazu prawidłowych zachowań, a pozbawione nadzoru wnoszą większe ryzyko. Wart zastanowienia się jest fakt, kto inicjuje zabawy, narzuca tematykę, a kto dyktuje czas jej trwania. Zgromadzone

Problematyka będąca przedmiotem pracy odgrywa istotną rolę w procesie wychowania dzieci. Kształcenie właściwych postaw i zachowań odbywa się w placówkach przedszkolnych oraz w życiu rodzinnym. Ważne jest, aby te dwie strony współdziałały, a ich współpraca przynosiła pozytywne skutki. Przedmiotem pracy jest problematyka poglądów jakie posiadają rodzice dzieci w wie-ku przedszkolnym na wartość kar i nagród. Wychowanie dzieci w wieku przedszkolnym opiera się w dużej mierze na ukazywaniu dziecku otaczającego go świata tak, aby było przygotowane do funkcjonowania w nim w dorosłym życiu. Istotną rolę w tym procesie odgrywa system kar i nagród. Poglądy jakie posiadają rodzice przekładają się na proces wychowania dziecka, rodzaj i skuteczność stosowanych kar i nagród. W pracy umówiono charakterystykę rozwoju dziecka w wieku przedszkolnym oraz ze szczególną uwagą opisano jakie wartości przypisuje się karom i nagrodom wychowaniu. Stwierdzono, że w ramach rozwoju dziecka można wyróżnić rozwój fizyczno-motoryczny, psychiczny, poznawczy oraz społeczno-emocjonalny. W pracy przedstawione są poglądy doświadczonych psychologów i pedagogów, na to jakie przypisuje się wartości karom i nagrodom. W ramach pracy stworzono kwestionariusz ankiety, który posłużył do przeprowadzenia badań na grupie rodziców dzieci w wieku przedszkolnym. Przeprowadzone badania empiryczne zostały metodą sondażu diagnostycznego. Forma ta w sposób możliwie prosty i przejrzysty obrazuje poglądy rodziców. W ramach badań rodziców pytano o ich opinię na temat rozwoju ich dzieci, stosowania nagród, kar oraz ich doświadczeń wychowawczych jakie zgromadzili z okresu, gdy sami byli dziećmi.

Współczesna rola dziadków w relacjach z małymi dziećmi to moja praca magisterska traktująca o roli dziadków w rodzinie, relacjami jakie panują między dziadkami a pozostałymi członkami rodziny, zwłaszcza dziećmi. W toku badań starałam się ustalić: -jakie role społeczne rodzina nakłada na seniorów -jakie role pełnią dziadkowie w życiu ich wnuków -jakie relacje panują między seniorami, a juniorami w rodzinie. Moja praca zawiera wstęp, 6 rozdziałów, bibliografię, spis fotografii i załączniki. Rozdział pierwszy opisuje miasteczko Złoczew- jako teren moich badań. Rozdziała drugi traktuje o rodzinie, jej pojęciu, funkcjach i typach współczesnych rodzin. Kolejny rozdział zatytułowany jest "Senior we współczesnej rodzinie" i zawiera informacje o miejscu i roli, funkcjach i relacjach dziadków z wnukami (małymi dziećmi do 10 roku życia). Rozdział czwarty to rozdział metodologiczny, w którym uwzględniłam wykorzystywaną przez siebie w trakcie badań metodę sondaży diagnostycznego, oraz technikę którą się posługiwałam, jaką jest połączenie wywiadu z obserwacją. Rozdział piąty prezentuje wynik moich badań. Zamieszczone jest w nim dziesięć przykładów różnych ról i relacji jakie panują między seniorami a juniorami w rodzinie. Rozdział szósty- ostatni, zawiera moje wnioski i spostrzeżenia, które dotyczą między innymi prawidłowości, że im relacje dziadków z członkami rodziny są bardziej zacieśnione tym więcej ról społecznych dziadkowie wypełniają wobec dzieci i większy udział jest dziadków z życiu wnuków.

Celem pracy magisterskiej było poznanie poziomu znajomości norm moralnych u dzieci 6-7 letnich. Stąd też głównym problemem było następujące pytanie: Czy dzieci w wieku 6-7 lat wykazują znajomość podstawowych norm moralnych? Próbowano rozwinąć ten problem poprzez następujące problemy szczegółowe: 1. Jakie normy moralne są przez dzieci wskazywane? 2. Czy istnieje różnica w rozpoznawaniu norm między chłopcami a dziewczynkami? 3. Jakie normy moralne są dla dzieci niedostrzegalne i nierozumiane? 4. Do kogo dzieci zwracają się po pomoc w sytuacjach trudnych? Odpowiedzi na powyższe pytania były poszukiwane poprzez zastosowanie metody sondażu diagnostycznego, wykorzystując technikę wywiadu swobodnego, który opierał się na kierowanej rozmowie z dziećmi. Natomiast narzędzie stanowił zestaw obrazków, historyjek oraz sytuacja problemowa które były inspiracją do rozmowy. Obrazki prezentowane dzieciom dobrane zostały tak, aby na ich podstawie można było ocenić zachowania dobre i złe przyglądając się określonym normom. Natomiast historyjki służyły poznaniu dziecięcych zachowań w różnych sytuacjach. Zostały one wymyślone w taki sposób, aby opisywane w nich wydarzenia nie były dzieciom obce, ale adekwatne do ich codziennego życia. Ponadto dzieci zostały postawione przed sytuacją problemową, która miała pokazać do kogo w pierwszej kolejności zgłaszają się po pomoc. W badaniu wzięło udział 11 dziewczynek i 11 chłopców. Z czego dziewięcioro dzieci miało w chwili rozmowy 7 lat, dwoje 6,5 lat, natomiast dzieci sześcioletnich w badaniu uczestniczyło dziesięcioro. Dzieci te rozpoczęły naukę w szkole podstawowej lub przygotowywały się do tego w okresie przeprowadzania badań. Badania przedstawione w pracy magisterskiej zostały przeprowadzone na terenie prywatnej szkoły podstawowej oraz przedszkola, w których głównym językiem jest język angielski. Zarówno dzieci jak i nauczyciele zobligowani są do ciągłego komunikowania się w tym języku. Dzieci objęte badaniem wywodziły się głównie ze środowiska miejskiego. Można wyodrębnić trzy etapy przeprowadzonych badań. Początkowym etapem była organizacja i przygotowanie badań, które polegały na dobraniu odpowiedniego terenu badań, właściwej próby badawczej odpowiadającej założonym celom, a także opracowaniu i skonstruowaniu narzędzi badawczych, służących ich osiągnięciu. Na tym etapie odbyły się również badania pilotażowe przeprowadzone na próbie 4 dzieci, służące weryfikacji stworzonych narzędzi. W rezultacie przyczyniły się one do wprowadzenia nielicznych zmian w zastosowanych w badaniach właściwych narzędziach. Drugim etapem było przeprowadzenie wspomnianych wyżej badań właściwych, które miało miejsce na przełomie lutego i marca. Badania te objęły próbę 18 osób i przebiegły bez zakłóceń i z zachowaniem wszelkich zasad przeprowadzania badań. Aby zapewnić badanym pełną anonimowość i komfort wypowiedzi, ich imiona zostały zmienione. Ostatnim etapem było opracowanie wyników badań własnych, polegających na analizie zebranyc

Rozwój to przede wszystkim zmiany, które zachodzą w dziecku w wyniku kumulowania się doświadczeń, jakie podejmuje w okresie dorastania. Rozwój to także procesy oraz właściwości, które zachodzą w dziecku w toku uczenia się, to zmiany, dzięki którym wzrasta poziom inteligencji dziecka, jest to także nauka oraz przyswajanie zdolności. Natomiast zabawa jest aktywnością, w której dziecko rozwija swoje pomysły, wprowadza własne wyobrażenia. Dzięki zabawie dziecko w bardzo łatwy sposób uczy się nowych zachowań, nowych zasad panujących w danej grze, zabawie. Podczas zabawy dziecko rozwija się pod każdym aspektem, rozwija swój umysł, zdobywa nowe wiadomości, dzięki temu prostemu zabiegowi jakim jest zabawa, przygotowuje się do doli dorosłego człowieka. Celem mojej pracy było określenie rozwoju poprzez zabawę w opinii rodziców oraz nauczycielek z przedszkola nr 50 „Mały Kolejarz” przy ulicy Dyrekcyjnej 15 we Wrocławiu. Zadaniem zarówno rodziców jak i nauczycielek, było stwierdzenie czy poprzez zabawę dziecko jest w stanie się rozwijać, pogłębiać swoją wiedzę oraz ogólny rozwój psychiczny, fizyczny oraz umysłowy Moja praca składa się z czterech rozdziałów. Rozdział pierwszy, to rozdział teoretyczny, który przedstawia różne definicje rozwoju. Zostało również ukazane pojęcie rozwoju w ujęciu różnych nauk, przez przedstawicieli danej kategorii nauki. Rozdział drugi zawiera wiedzę o zabawie. Zostały w nim opisane równe definicje zabawy, w których opisałam także rodzaje zabaw, począwszy od zabaw dydaktycznych, a kończąc na ruchowych, manipulacyjnych, konstrukcyjnych oraz tematycznych. W trzecim rozdziale zostały przeze mnie przedstawione podstawy metodologiczne pracy. Opisałam w nim przede wszystkim cel mojej pracy, metody oraz techniki badań. Zostały w nim opisane i przedstawione problemy główne, oraz problemy szczegółowe. Wskazane zostały również problemy i hipotezy badawcze, które kończą charakterystyka terenu i przebieg badań. Rozdział czwarty zawiera analizę wyników badań własnych, w którym została przedstawiona wiedza dotycząca rozwoju dzieci poprzez zabawę w opinii rodziców oraz w ujęciu nauczycielek. Następnie zostały przedstawione wnioski oraz zakończenie pracy, które zostały zakończone bibliografią, spisem tabel oraz aneksami.

Tematyka mojej pracy magisterskiej nie została wybrana przypadkowo. Od kilku lat pracuje z małymi dziećmi i uwielbiam zwierzęta, a możliwość połączenia jednego i drugiego otworzyło mi nowe perspektywy. Zwierzęta terapeutyczne mają ogromny wkład w niesienie pomocy dzieciom niepełnosprawnym, z różnymi zaburzeniami i dysfunkcjami społecznymi, pomagają w kompensacji braków edukacyjnych, są również wspaniałymi towarzyszami zabaw i powiernikami dziecięcych sekretów. Dlatego kontakt dzieci z nimi jest tak ważny. Psy bardzo wiele wnoszą do życia dzieci, niewiele oczekując w zamian. Dzieci w kontakcie ze zwierzętami nabierają pewności siebie, otwierają się na otaczający nas świat. Dodatkowo nabierają prawidłowych zachowań wobec zwierząt. Niniejsza praca opisuje stosunek dzieci 2-3 letnich do zwierząt. W przeprowadzeniu badań pomogły mi Esta Golden Retriever i Lara Labrador Retriever. Oba psy wspaniale bawiły się z dziećmi były łagodne, kontaktowe i wesołe. Dzieci były zachwycone zwierzętami, chodź niektóre bały się to, przy następnym spotkaniu strach był mniejszy, a ich udział w zajęciach znacznie się zwiększył. Dzieci uczestniczyły dwa razy w spotkaniu z psami. I zmiany jakie nastąpiły u niektórych dzieci można było zaobserwować już przy drugim spotkaniu. Aby móc określić prawidłowości w zmianach zachowaniach dzieci wykorzystałam w tym celu metodę obserwacji nieskategoryzowanej, która w precyzyjny sposób pomogła mi w usystematyzowaniu obranego przeze mnie celu badań. Posłużyłam się również techniką obserwacji fotograficznej oraz narzędziem badawczym w formie arkusza obserwacji.

W pracy zawarte są badania, które dowodzą, że dysfunkcje mowy wśród dzieci w wieku przedszkolnym wprawiają je w kompleksy, co niesie za sobą smutek i oddalenie od rówieśników. Rozwój dziecka jest bardzo ważny już od czasu kiedy jest w łonie matki. W pierwszych miesiącach życia dziecka to w nas dorosłych spoczywa odpowiedzialność za wspieranie młodego organizmu w dobrym rozwijaniu się.