Przedmiotem pracy jest problematyka związana z funkcjonowaniem emocjonalno-społecznym podczas pobytu w placówce opiekuńczo-wychowawczej typu młodzieżowy ośrodek wychowawczy. Problem jest istotny, ponieważ dotyczy dzieci i młodzieży dotkniętych zjawiskiem niedostosowania społecznego, co ma wyraźny wpływ na ich późniejsze funkcjonowanie. Celem prowadzonych badań było przeanalizowanie funkcjonowania nieletnich w dwóch płaszczyznach: wyrażania i rozumienia emocji oraz umiejętności społecznych. Praca zawiera także metodologiczne podstawy badań własnych, w których określony został cel i wyżej wymieniony problem badawczy. Główną metodą pracy była metoda indywidualnych przypadków, która pozwala na dokładne przeprowadzenie badań wybranych osób i ich analizę. Do prowadzonych badań wybrano pięć nieletnich dziewcząt przebywających w młodzieżowym ośrodku wychowawczym, w różnym wieku, o różnym stopniu demoralizacji oraz z różnych grup wychowawczych. Dzięki analizie badań uzyskano odpowiedz na główny problem badawczy: Jak funkcjonują emocjonalno-społecznie nieletnie przebywające w młodzieżowym ośrodku wychowawczym? W wyniku przeprowadzonych badań istotny wpływ na funkcjonowanie emocjonalno-społeczne ma środowisko rodzinne i kontakt z najbliższymi. Brak wsparcia ze strony opiekunów prawnych bądź rodziców, brak poczucia bezpieczeństwa, a także ciągłe życie w dysfunkcjonalnej rodzinie, przyczynia się do powstania trudności w funkcjonowaniu. Dodatkowo, podczas analizy badań określono, że prawidłowe wyrażanie i rozumienie emocji pozwala na przystosowanie się nieletnich do rzeczywistości po opuszczeniu placówki opiekuńczo-wychowawczej.

Tematem niniejszej pracy jest wypalenie zawodowe w procesie profesjonalizacji aktywności zawodowej nauczycieli. Praca składa się z czterech rozdziałów. Pierwszy rozdział zawiera treści związane z statusem roli zawodowej nauczycieli, powinnościami, obowiązkami i kompetencjami nauczycieli. W pierwszym rozdziale został również opracowany proces adaptacji do roli zawodowej oraz profesjonalizacji tej roli. Rozdział drugi zawiera treści związane z syndromem wypalenia zawodowego. Przedstawione zostały pojęcia i geneza wypalenia zawodowego. Opisane zostały również symptomy wypalenia zawodowego w procesie profesjonalizacji aktywności zawodowej nauczycieli oraz sposoby radzenia sobie z tym problemem przez nauczycieli. Kolejny, III rozdział jest rozdziałem metodologicznym, który zawiera przedmiot i problematykę badań własnych oraz procedurę badawczą. W ostatnim rozdziale została ujęta analiza badań własnych, ujęta w czterech podrozdziałach: profesjonalizacja roli zawodowej, radzenie sobie przez badanych nauczycieli w roli zawodowej, syndrom wypalenia zawodowego wśród badanych nauczycieli oraz autopercepcja roli zawodowej. Na zakończenie pracy na podstawie analizy badań zostały opracowane wnioski.

W niniejszej pracy przedmiotem badań jest absolwent przedszkola Marii Montessori w środowisku szkolnym. Praca składa się z trzech części: teoretycznej, metodologicznej i empirycznej. Część teoretyczną podzielono na dwa rozdziały. W pierwszym opisano przedszkole, jako instytucje edukacyjną, jego status, cele i funkcje, strukturę organizacyjną, metodyczny aspekt edukacji przedszkolnej oraz kompetencje i kwalifikacje, jakie powinien posiadać nauczyciel wychowania przedszkolnego. Z kolei w drugim rozdziale teoretycznym przedstawiono edukację przedszkolną w ujęciu Marii Montessori. Zostały opisane tam założenia edukacji przedszkol-nej, aspekt metodyczny oraz formy uczenia się dziecka charakterystyczne dla systemu Marii Montessori. W ostatnim paragrafie zostały przestawione walory wychowawcze edukacji Marii Montessori. W części metodologicznej została opisana procedura badawcza. Określono przedmiot i problematykę badań własnych, sformułowano cel poznawczy, teoretyczny i praktyczny, a także opisano odpowiednie metody badawcze, charakterystyczne dla badań jakościowych. Zawarta jest również krótka charakterystyka terenu i grupy badawczej. W rozdziale empiryczny analizie poddane zostało szkolne funkcjonowanie absolwentów przedszkola Marii Montessori, uwzględniające następujące elementy: kompetencje absolwentów przedszkola Marii Montessori w kontekście gotowości szkolnej, absolwenci przedszkola Marii Montessori w roli ucznia, specyfika szkolnej edukacji absolwentów przedszkola Marii Montessori, nauczycielskie kompetencje do pracy z absolwentami przedszkola Marii Montessori w środowisku szkolnym.

Problematyka pracy jest związana z procesem adaptacji społecznej dziecka z dysleksją rozwojową w środowisku szkolnym. Zwrócono w niej szczególną uwagę na sposoby nawiązywania relacji z rówieśnikami, komunikowanie się oraz wyrażanie i rozumienie emocji. Podjęto również tematykę związaną z metodami oraz formami stosowanymi podczas zajęć wobec uczniów z dysleksja rozwojową. Ponadto wnikliwie opisano stosunek do nauki i obowiązków szkolnych przejawiany przez uczniów. Celem przeprowadzonych badań było określenie adaptacji społecznej dziecka z dysleksją rozwojową w środowisku szkolnym. Badania zostały zrealizowane przy wykorzystaniu metody indywidualnych przypadków, wśród celowo wybranej piątki dzieci z dysleksja rozwojową. Dzięki analizie badań własnych możliwe było uzyskanie odpowiedzi na postawiony w pracy problem badawczy: jak przebiega adaptacja społeczna dziecka z dysleksją rozwojową w środowisku szkolnym. Z przeprowadzonych badań wynika, że proces adaptacji u dzieci ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się jest zróżnicowany. Część dzieci bardzo dobrze odnajduje się w szkole, potrafi zastosować się obowiązujących do norm i zasad. Natomiast pozostali uczniowie nie są w stanie samodzielnie funkcjonować podczas lekcji i mają duże problemy w relacjach z rówieśnikami. Są wyobcowani i charakteryzują ich trudności w komunikowaniu się.

Praca porusza problematykę związaną ze wspomaganiem rozwoju i edukacji dzieci z zespołem Aspergera w szkole podstawowej z oddziałami integracyjnymi. Deficyty, które ujawniają dzieci z zespołem Aspergera wymagają kompleksowych i specjalistycznych działań, które usprawnią zaburzone funkcje, zniwelują trudności i wspomogą mocne strony dziecka. Głównym celem badań przeprowadzonych w ramach pracy jest określenie sposobów wspomagania rozwoju i edukacji dzieci z zespołem Aspergera w szkole podstawowej z oddziałami integracyjnymi. Realizując badania posłużono się metodą indywidualnych przypadków wybierając tym samym pięcioro dzieci posiadających orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego z uwagi na diagnozę zespołu Aspergera. Badane dzieci uczęszczały do szkół podstawowych z oddziałami integracyjnymi i były wspierane w edukacji przez nauczyciela wspomagającego. W wyniku przeprowadzonych badań okazało się, że rozwój i edukacja dzieci z zespołem Aspergera jest wspomagana poprzez stosowanie różnorodnych zabiegów wychowawczych i terapeutycznych. Wśród wykorzystywanych metod i technik można wymienić metodę behawioralną, trening umiejętności społecznych, arteterapię, psychodramę i wiele innych działań umacniających funkcjonowanie sfery emocjonalnej, społecznej, językowej czy poznawczej. Wieloetapowa i różnorodna terapia stwarza jednostce możliwość do poprawy jej funkcjonowania i zachowania. Badania dowiodły także znaczącą rolę pedagoga, który jest bardzo ważnym ogniwem w całym tym procesie i od jego wiedzy, kompetencji, doświadczenia, ale i zaangażowania w pracę z konkretnym przypadkiem zależny jest stopień efektywności wdrożonych działań.

Problematyką pracy jest funkcjonowanie psychospołeczne dziecka z rodziny dysfunkcjonalnej w środowisku szkolnym. Tematyka rodzin dysfunkcjonalnych jest problemem wielopłaszczyznowym, bardzo często spotykanym na co dzień. Pomimo, swojej częstotliwości warto jest przyjrzeć się głębiej tym rodzinom, warunkom ich bytu, mechanizmom funkcjonowania, a nade wszystko sposobom wychowywania dziecka. Celem prowadzonych badań jest określenie w jaki sposób przebiega psychospołeczne funkcjonowanie dziecka z rodziny dysfunkcjonalnej w środowisku szkolnym. Badania pokazały trudności z jakimi zmierzają się dzieci w codziennych sytuacjach życiowych, a w szczególności znaczący wpływ jaki wywiera na dziecko wychowanie i dorastanie w rodzinie dysfunkcjonalnej. Do prowadzonych badań zastosowano metodę indywidualnych przypadków, w ramach tego grupa obejmowała piątkę dzieci z rodzin dysfunkcjonalnych w wieku od dziesięciu do czternastu lat, uczęszczających do szkoły podstawowej. W badaniach okazało się, że dziecko z rodziny dysfunkcjonalnej posiada wiele deficytów spowodowanych zaniedbaniem w domu rodzinnym, tj.: dysortografia, dysleksja, upośledzenie umysłowe w stopniu lekkim, trudności w zakresie myślenia logicznego czy spostrzegania. Owo zaniedbanie wpływ ma również na trudności jakich dziecko doświadcza w szkole, bowiem przyczynia się do opóźnienia szkolnego i nie realizacji obowiązków.

Praca dotyczy funkcjonowania emocjonalno- społecznego dziecka z rodziny niepełnej w środowisku szkolnym. Coraz częściej mamy do czynienia ze zróżnicowanymi modelami rodziny, w których z różnych powodów dzieci wychowywane są przez jednego z rodziców. Rosnąca fala rozwodów, pracy zagranicznej, przyczynia się do destabilizacji funkcjonowania podstawowej komórki społecznej jaką jest rodzina. Wychowywanie się dziecka w rodzinie, w której brakuje jednego z rodziców, niewątpliwie ma wpływ na jego funkcjonowanie emocjonalno- społecznego, dlatego cel pracy skupia się w tym obszarze. W pracy scharakteryzowana została rodzina dysfunkcjonalna, a także przedstawiona typologia tejże rodziny. Opisany został również model rodziny niepełnej, jej funkcjonowanie, a także typ samotnego rodzicielstwa oraz wpływ rodziny niepełnej i zrekonstruowanej na wychowanie i rozwój dziecka. Dopełnieniem jest przedstawienie możliwości psychoterapii i systemu wsparcia rodziny niepełnej. Treść pracy skupia się także na funkcjonowaniu dziecka z rodziny niepełnej w środowisku szkolnym, który między innymi zawiera rozważania dotyczące rozwoju dziecka w kontekście rozwodu rodziców oraz problem sieroctwa i samotności odczuwanej przez dziecko. W pracy opisano piątkę dzieci pochodzącą z rodzin niepełnych i ich funkcjonowanie emocjonalno- społeczne w oparciu o przeprowadzone wywiady oraz obserwacje w środowisku szkolnym.

Praca porusza problematykę związaną z zakresem kompetencji społecznych dzieci z zespołem Downa w grupie rówieśniczej w środowisku przedszkolnym. Ważnym aspektem w pracy stanowi poznanie funkcjonowania dzieci z zespołem Downa w aspekcie: komunikowania się, zabawy, wyrażania i rozumienia emocji, nawiązywania relacji społecznych z rówieśnikami, naśladownictwa oraz rozwiązywania sytuacji konfliktowych. Podjęto również tematykę zakresu samodzielności i trudności pojawiających się na drodze do adaptacji społecznej. W pracy starano się poznać metody i formy wspierające rozwój społeczny dzieci z zespołem Downa. Wymienione wyżej aspekty mają ogromny związek z rozwojem kompetencji społecznych dzieci z zespołem Downa z racji tego, że podczas tych czynności uczą się i zdobywają określone kompetencje społeczne. Odpowiednie wsparcie poprzez oddziaływania terapeutyczne na rozwój dzieci z zespołem Downa wpływają znacząco na jego funkcjonowanie w życiu społecznym. Przedszkole integracyjne stanowi niezbędną formę wsparcia gdyż niejednokrotnie jest to jedyna instytucja w której dzieci mają kontakt z rówieśnikami. Celem pracy badawczej jest określenie kompetencji społecznych dzieci z zespołem Downa w grupie rówieśniczej w środowisku przedszkolnym. Badania zostały przeprowadzone przy wykorzystaniu metody indywidualnych przypadków, wśród celowo wybranej piątki dzieci z zespołem Downa, które uczęszczają do przedszkoli integracyjnych. Badania pozwoliły uzyskać odpowiedz na postawiony w pracy główny problem badawczy: jakie są kompetencje społeczne dzieci z zespołem Downa w grupie rówieśniczej w środowisku przedszkolnym? Z badań wynika, że ze względu na liczne anomalie i problemy szczególnie w zakresie aparatu mowy, dzieci z zespołem Downa mają duże trudności w kontaktach z rówieśnikami.

Tematyka łemkowska fascynowała badaczy, ze względu na wytworzoną przez wieki kulturę, a także przez deportacje, której Łemkowie doświadczyli. Dla mnie temat jest bardzo bliski, ponieważ jestem Łemkinią. Dzięki zaznajomieniu się z literaturą, mogłam bliżej zapoznać się z historią Łemków, co też opisałam w pierwszym rozdziale mojej pracy. Znalazły się tam też opisane teorie pochodzenia Łemków i zarys historyczny. Ponadto skupiłam się także na języku i religii oraz na ubiorze, który wyróżnia Łemków spośród innych społeczności. W drugim rozdziale opisałam metodologię badań własnych, która posłużyła mi w odpowiednim przygotowaniu się do czynnego prowadzenia moich badań. W tym zakresie cenne okazały się prace Mieczysława Łobockiego, Tadeusza Pilcha i Alberta Maszke. W trzecim rozdziale skupiłam się na poznaniu historii mojej rodziny, rodziny Niemasz. Dzięki przeprowadzeniu rozmów z członkami mojej rodziny dowiedziałam się wielu interesujących faktów, które zapisałam. Sięgnęłam także do rodzinnego albumu i do dokumentów, które były znaczące w historii mojej rodziny. Losy ludności łemkowskiej opisałam w rozdziale czwartym, gdzie skupiłam się na akcjach przesiedleńczych, a przede wszystkim na pamiętnej dla wszystkich Łemków „Akcji Wisła”. W trakcie prowadzenia badań mogłam porozmawiać z osobami, które przeżyły Akcję Wisła, to umocniło mnie w przekonaniu, że były to tragiczne czasy dla Łemków. Ogromny ból i tęsknota za utraconą ojczyzną "wylewały" się w trakcie przeprowadzanych rozmów. Na koniec, skupiłam sie na obrazie współczesnych Łemków, którzy dbają o swoją kulturę. Są świadomi swojego dziedzictwa i historii. Opisałam działalność kulturalną Łemków, a także przeprowadziłam wywiad z młodym Łemkiem, aby poznać jego zdanie na temat kultywowania tradycji i integracji we współczesnym środowisku. Łemkowie to bez wątpienia grupa, nad którą warto się dłużej zatrzymać. Posiadanie własnego języka, religii, historii, ubioru czy folkloru to niewątpliwie rzeczy, które czynią ją unikatową społecznością, co starałam się ukazać w mojej pracy. Jej uzupełnieniem są zdjęcia, które pomogą zobrazować wcześniej wspomniane kwestie. Ale przede wszystkim starałam się dowiedzieć się jak najwięcej o historii mojej rodziny i zapisać to, aby nie uległo to zatarciu. Być może posłuży to przyszłym pokoleniom.

W ostatnich latach w Polsce pedagogika Marii Montessori zyskuje na popularności. Powstaje coraz więcej placówek, które mają w nazwie nazwisko włoskiej lekarki, lecz nie wszystkie funkcjonują zgodnie z zasadami jej koncepcji. Dana praca miała na celu zaprezentowanie realizacji metody Marii Montessori na przykładzie dwóch wybranych placówek Montessori we Wrocławiu, którymi były „Niepubliczne przedszkole Montessori” oraz punkt przedszkolny „Montessori House Wrocław”. Do przeprowadzenia badań została wykorzystana metoda monografii pedagogicznej oraz techniki i narzędzia, które są jej przyporządkowane. Wyniki badań potwierdzają, że obie placówki w pełni realizują metodę Marii Montessori zgodnie z jej założeniami, a nauczyciele w nich pracujący są odpowiednio do tego wykwalifikowani.

Praca przedstawia zagadnienia aktywności plastycznej w klasach I-III szkoły podstawowej. Składa się z czterech rozdziałów. Pierwszy z nich opisuje fizyczny i psychiczny rozwój dzieci w wieku wczesnoszkolnym, w drugim rozdziale autor wyjaśnia pojęcia plastyki, opisuje etapy rozwoju dzieci według Stefana Szumana, a także role nauczyciela i zajęć plastycznych w klasach I-III. W kolejnym rozdziale autor skupia się na teoretycznym wyjaśnieniu zagadnień metodologicznych, a także podaje cel, problem oraz przedmiot badań pracy. W czwartym rozdziale autor dokonuje analizy przeprowadzonych badań własnych. Do przeprowadzenia badań została wykorzystana metoda jakościowa, jako techniki wykorzystane zostały wywiad oraz obserwacja. Wywiady zostały przeprowadzone z nauczycielkami klas I-III , a obserwacja uczniów i nauczyciela została przeprowadzona w klasie III szkoły podstawowej. Na zakończenie pracy autor podaje wnioski z przeprowadzonych badań.

Niniejsza praca magisterska poświęcona jest tematyce bezdomności - która jest jedną z najbardziej wstrząsających przejawów wykluczenia społecznego. Wybór został powzięty w wyniku zainteresowania bezdomnością oraz czynników które na nią wpływają. Bezdomność jest zjawiskiem niezwykle trudnym do zrozumienia, w szczególności dla przeciętnego człowieka, który tego stanu osobiście nie doświadczył. Bezdomni nie posiadają środków niezbędnych do realizacji podstawowych potrzeb człowieka, ani miejsca, które mogliby uznać za swój dom. Brak stałego miejsca zamieszkania przekreśla ich szanse na normalny rozwój, oraz posiada ogromny wpływ na stan zdrowia psychicznego oraz fizycznego. Stan bezdomności uniemożliwia więc jednostce posiadania godnej i bezpiecznej egzystencji, pracy zawodowej, członkostwa we wspólnocie, kultury, czy wreszcie z korzystania z zabezpieczeń społecznych.

Dorastająca młodzież musi sprostać wielu zadaniom stawianym na swojej drodze. Dojrzewanie w środowisku rodzinnym, może w odpowiedni sposób przygotować dziecko do funkcjonowania w dorosłym społeczeństwie. W przypadku młodzieży z ośrodków opiekuńczo-wychowawczych, zadania te realizują wychowawcy. Problem stanowi dostosowanie się młodego pokolenia, do wymogów jakie stawia im dorosłe społeczeństwo. Dziecko pozbawione opieki, nie ma odpowiednich wzorców zachowań i tym samym trudniej jest mu nauczyć się samodzielności w zakresie obowiązków dnia codziennego. Zadania nie ułatwia stygmatyzacja młodzieży z placówek pieczy zastępczej, przez społeczeństwo. Nieodpowiednie przygotowanie dziecka do funkcjonowania w środowisku, sprawia że przeraża je wizja bycia dorosłym. Niezwykle istotny jest więc proces usamodzielniania, nauka podstawowych czynności takich jak przygotowanie posiłków, zakupy czy załatwienie spraw w urzędzie, które dla osoby dorosłej mogą wydawać się zadaniem bezproblemowym i normalnym. W przypadku młodzieży z placówek opiekuńczo-wychowawczych ważny jest trening tych umiejętności. Pozwoli to wzmocnić pewność siebie u dziecka oraz będzie miało pozytywne skutki w procesie aktywizacji i funkcjonowania w dorosłym społeczeństwie. Praca składa się z czterech części, rozdział pierwszy nawiązuje do pomocy rodzinie oraz dziecku, zwraca uwagę na funkcjonowanie form pieczy zastępczej. Drugi rozdział poświęcony jest omówieniu placówki opiekuńczo-wychowawczej o charakterze interwencyjnym. Zawiera charakterystykę historyczną, nawiązuje do celów, zadań i funkcji placówki z uwzględnieniem roli wychowawców oraz wychowanków. Zakończenie rozdziału odnosi się do procesu usamodzielniania podopiecznych oraz wspomaganiem ich w odpowiedni sposób, prowadząc do samodzielnego funkcjonowania w środowisku dorosłym. Rozdział trzeci traktuje o metodologii badań oraz zawiera charakterystykę metod, technik i narzędzi badawczych zastosowanych w pracy. Ostatni rozdział odnosi się do charakterystyki przeprowadzonych badań. Przedstawiony został proces badawczy, w nawiązaniu do analizy placówki oraz wypowiedzi osób badanych. Wyszczególnione zostały zajęcia prowadzone przez placówkę, zwrócono uwagę na praktyczne możliwości wykonania tych zadań oraz podejście wychowawców i wychowanków do ich realizacji. Rozdział kończy podsumowanie i wnioski wynikające z badań.

Praca pod tytułem Obraz rodziny XIX i XX wieku na przykładzie powieści Marii Dąbrowskiej Noce i dnie, traktuje o dwóch ujęciach życia i funkcjonowania rodziny. Jest to opis rodziny z perspektywy historycznej i pedagogicznej oraz z perspektywy powieści Noce i dnie. Każde z ujęć prezentuje najważniejsze aspekty życia rodziny, takie jak jej funkcje, role, zadania i obowiązki. Perspektywę historyczną i pedagogiczną będą reprezentowały podręczniki, czasopisma, dzienniki, a także przemyślenia i wypowiedzi największych ówczesnych pedagogów. Perspektywę powieści natomiast sama Maria Dąbrowska, która w swoim dziele zawarła wszystkie najważniejsze elementy życia środowisk rodzinnych. Analiza tekstu, jak i zestawienie tych dwóch ujęć pozwoli na ocenę, jak Dąbrowska dobrze znała realia życia rodzin XIX i XX stulecia, a także na nazwanie powieści Noce i dnie relacją dokumentalną. Kluczowym celem niniejszej pracy jest ukazanie obrazu życia rodzin w XIX i XX wieku z perspektywy dwóch ujęć, które, po wzajemnym zestawieniu, okazują się być do siebie bardzo podobne.

Niniejsza praca powstała w celu dokładniejszego poznania sytuacji rodzin niepełnych. Rodzina od zawsze stanowi najważniejsze środowisko życia, w którym rozwija się dziecko. Dzięki rodzicom poznaje otoczenie, przyswaja podstawowe zasady życia społecznego oraz uczy się pewnych zachowań. Rodzina zapewnia poczucie bezpieczeństwa, miłości oraz przynależności. Jednakże, we współczesnych czasach wypełnianie wszystkich zadań rodzicielskich jest niekiedy trudniejsze. Coraz częściej występującym zjawiskiem są rodziny niepełne. Liczba rozwodów z każdym rokiem zwiększa się. Rodzice coraz rzadziej decydują się na małżeństwo, dlatego też, takie rodziny o wiele częściej rozpadają się. Ponadto, powszechną sytuacją są obecnie wyjazdy rodziców z kraju w celach zarobkowych, które także przyczyniają się do niepełności rodziny. Celem niniejszej pracy magisterskiej było ukazanie sytuacji rodzin niepełnych z perspektywy dorosłych dzieci. Ważną częścią badań było również określenie wpływu wychowywania się w rodzinie niepełnej na życie prywatne oraz zawodowe respondentek. Podczas realizacji badań wykorzystano metodę indywidualnych przypadków. Niniejsza praca składa się z czterech rozdziałów. Dwa pierwsze mają charakter teoretyczny. W pierwszym znajduje się definicyjne ujęcie pojęcia rodziny, jej funkcje oraz przemiany jakie nastąpiły na przestrzeni lat. Oprócz tego, zawiera szczegółowe wyjaśnienie roli matki, ojca oraz dziadków w życiu dziecka. Drugi rozdział odnosi się do rodziny niepełnej, w którym znajduje się wyjaśnienie tego pojęcia, ale również typy rodzin niepełnych, skutki tego zjawiska oraz formy pomocy dla osób z rodzin niepełnych. Rozdział trzeci zawiera założenia metodologiczne badań własnych, natomiast w ostatnim rozdziale znajduje się analiza wywiadów narracyjnych oraz wnioski i podsumowanie badań.

W niniejszej pracy zbadano wielopokoleniowe zmiany w metodach i treściach wychowania w środowisku rodzinnym autorki. W przeprowadzonych badaniach wzięło udział pięciu respondentów reprezentujących trzy pokolenia. Praca składa się z czterech części, w pierwszej z nich autorka opisała teoretyczne aspekty związane z problematyką rodziny i wychowania. Następna część stanowi opis metodologii badawczej. Kolejny fragment pracy skupia się wokół rysu historii rodziny odtworzonego na podstawie przeprowadzonych wywiadów. Przedstawione są również opinie i wspomnienia respondentów. Na końcu niniejszej pracy autorka zamieściła odpowiedzi na pytania badawcze oraz wnioski wypływające z przeprowadzonych badań.

Tematem niniejszej pracy jest „Wsparcie dziecka niepełnosprawnego intelektualnie w rodzinie”. Praca oparta jest na studium indywidualnego przypadku chłopca z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim. Celem niniejszej pracy jest rozpoznanie problemów społecznych i ekonomicznych rodziny z dzieckiem niepełnosprawnym oraz poznanie form wsparcia, z jakich korzysta rodzina dziecka, a także w jakim zakresie udzielone wsparcie wspomaga daną rodzinę. Praca składa się z części teoretycznej, w której zostały poruszone najważniejsza zagadnienia związane z niepełnosprawnością, rodziną oraz wsparciem. Kolejną cześć stanowią metodologiczne podstawy pracy, w których zawarte są takie elementy jak przedmiot, cel oraz problemy badawcza, a także metody i techniki, które zostały wykorzystane do przeprowadzania badań. Ostatnia część pracy dotyczy studium indywidualnego przypadku, które zawiera charakterystykę przypadku, analizę dokumentów oraz wywiadów.

Kara śmierci jest dziś zjawiskiem powszechnie uznawanym za kontrowersyjne. Większość współczesnych działaczy, określających się mianem obrońców praw człowieka, głosi abolicjonistyczne poglądy na temat kary śmierci, uważając ją za kompletnie zbędny, a przede wszystkim nieetyczny akt (nie)sprawiedliwości. W dzisiejszej rzeczywistości sprawiedliwość coraz częściej zaczyna tracić swe znaczenie. Powodem tego jest potęgująca się, zwłaszcza w społeczeństwach zachodnich, tzw. odwrócona logika etyczna, zgodnie z którą morderca zasługuje na większą empatię niż ofiara i jej bliscy. Od zniesienia kary śmierci w Polsce, minęły już 22 lata. Młodsze pokolenie Polaków, wychowane w czasach panowania Unii Europejskiej, zdaje się nie wyobrażać sobie, że kara śmierci mogłaby kiedykolwiek funkcjonować w polskim prawodawstwie. By dowiedzieć się, co współcześni Polacy myślą na temat najwyższej kary, został w związku z tym, postawiony następujący problem badawczy: „Jaka jest opinia badanej zbiorowości na temat kary śmierci?”.

Celem niniejszej pracy było zdefiniowanie podstawowych zagadnień związanych z tematem pracy, zaplanowanie badań oraz sprawdzenie opinii na temt autorytetu i jego roli w życiu współczeniej młodzieży oraz przedstawienie wyników pracy. Pierwszą część mojej pracy stanowi rozdział teoretyczny, zawiera on zagadnienia dotyczące młodzieży, okresu dorastania, wpływu społecznego oraz autorytetu. Drugą część pracy stanowi rozdział metodologiczny, który zawiera podstawowe zagadnienia z zakresu metodologii oraz plan mojej pracy. Trzecią częścią jest analiza wyników zebranego materiału badawczego. Natomiast na ostatnią część składa się zakończenie zawierające podsumowanie i wnioski mojej pracy. Oprócz powyższych, praca zawiera wstęp, bibliografię, spis tabel i wykresów oraz aneks.

Zasadniczym problemem badawczym podejmowanym w niniejszej pracy jest rola jaką ogrywają reklamy w życiu rodziny. Analiza materiałów badawczych została poprzedzona przedstawieniem terminów "reklama" oraz "rodzina" w ujęciu teoretycznym. Podstawę źródłową stanowi bogata bibliografia. W części empirycznej zawarto analizę takich technik badawczych jak obserwacja i wywiad, które przeprowadzone zostały na potrzeby niniejszej pracy.

Zasadniczym celem pracy jest analiza informacji z literatury przedmiotu oraz wyników badań własnych na temat skuteczności stosowanych metod i form pracy w nauczaniu języków obcych dzieci w wieku wczesnoszkolnym. W prezentowanej pracy zostały przedstawione teoretyczne aspekty dotyczące nauczania języków obcych dzieci w młodszym wieku szkolnym. W przeprowadzonych badaniach zastosowana została metoda sondażu diagnostycznego oraz technika ankiety i wywiadu. Badania wykazały, że w opinii nauczycieli ze szkół podstawowych oraz z kursów językowych nauka języków obcych ma bardzo duży wpływ na rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym, a do najważniejszych korzyści jakie płyną z nauki języków obcych dla dzieci na tym etapie rozwoju należy lepsza wymowa, skuteczniejsze nabywanie systemu fonologicznego nowego języka oraz szybsze rozwijanie się umiejętności komunikacyjnych. Wykazano także, że częsty kontakt z językiem, atrakcyjne powtórki materiału oraz stosowanie odpowiednich metod i form nauczania przez nauczycieli to czynniki dydaktyczne, które w percepcji badanych mają największe znaczenie w procesie nauczania języków obcych dzieci w wieku wczesnoszkolnym. Ponadto wyniki badań pokazały, że w opinii nauczycieli zarówno ze szkół podstawowych, jak i z kursów językowych do najskuteczniejszych metod nauczania języków języków obcych dzieci w wieku wczesnoszkolnym należą historyjki (Storytelling), gry i zabawy dydaktyczne oraz drama.

Praca magisterska podzielona jest na 5 rozdziałów. We wstępie zarysowałam problem, który był przedmiotem moich badań. W pierwszym rozdziale omówione jest żywienie ludzi, odpowiednia świadomość na temat jakości żywienia oraz kształtowanie odpowiednich nawyków żywieniowych. Kwestiami żywienia zajmuje się nauko o żywieniu, która bada sposób odżywiania i zakres profilaktyki zapobiegającym chorobom wśród ludzi. Nauka o żywności opracowuje normy żywieniowe w zależności od wieku i płci oraz stanu fizjologicznego człowieka Drugi rozdział jest podzielony na trzy podrozdziały. W pierwszym podrozdziale ukazany jest problem głodu i niedożywienia, który dotyka najczęściej kraje ubogie. Są również ukazane sposoby walki z głodem, poruszony jest temat dzieci niedożywionych w Polsce. Drugi podrozdział dotyczy organizacji, które przeciwdziałają niedożywieniu na świecie i w Polsce. Podjęłam również przybliżenie definicji bezpieczeństwa żywnościowego i bezpieczeństwa żywieniowego. Wskazałam płaszczyzny bezpieczeństwa żywnościowego i jaką pełnią rolę. Opisana jest jakość żywności, krótki opis systemów, które zajmują się zdrową żywnością. Kolejnym aspektem, który jest bardzo ważny w obecnych czasach i który ukazany jest w pracy magisterskiej to dodatki do żywności. W następnym podrozdziale jest przedstawiona piramida żywieniowa, której piętra zmieniały się co kilka lat, ze względu na rozwijające się badania dotyczące zapotrzebowania na dane produkty żywieniowe w ciągu dnia. Ukazany jest rysunek piramidy dla dzieci z 20018 roku, ponieważ praca głównie dotyczy żywienia dzieci. Opisane są: składniki, które muszą być dostarczane w odpowiednich ilościach do każdego organizmu, gospodarka wodna , procesy energetyczne jakie przebiegają w organizmie. Bardzo dokładnie opisane są składniki pokarmowe takie jak węglowodany, tłuszcz, białko, składniki mineralne oraz witaminy. Przedstawiona jest ich rola w organizmie człowieka i bogate źródła ich występowania. Trzeci rozdział opisuje edukację żywieniową wśród dzieci na poziomie szkoły podstawowej, która jest odpowiednim momentem na kształtowanie dobrych nawyków żywieniowych oraz poprawę błędów żywieniowych wyniesionych z domu. Ukazana jest ilość oraz jakość posiłków potrzebna do odpowiedniego funkcjonowania młodego organizmu. Ze szczególnym naciskiem podkreślono jak ważne jest nawadnianie organizmu i co jest najlepszym napojem na ugaszenie pragnienia. Przedstawione są tendencje co do ilości spożywanych posiłków wśród dzieci, wpływ zmysłów na wybory żywieniowe dzieci. Ukazane są chwyty marketingowe i reklamowe jakimi posługują się koncerny produkujące żywność dla dzieci. Podkreślono na co należy zwracać szczególną uwagę podczas zakupów żywności aby nie ulec jedynie promocjom a kierować się zdrowymi nawykami żywieniowymi. Duży nacisk położono na przedstawienie programów, które są realizowane w szkołach, mających na celu propagowanie zdrowych nawyków żywieniowych. Ostatnim tematem, który zosta

W mojej pracy dyplomowej podjęłam się tematu „Rozwijanie kreatywności twórczej u dzieci w wieku szkolnym w świetlicy środowiskowej”. Podczas stażu zauważyłam, iż wielu z podopiecznych nie potrafi wyjść ze znanych im schematów. Wcześniej odbyte praktyki, utwierdziły mnie w przekonaniu, że zbyt małą uwagę poświęca się rozwijaniu u dzieci kreatywności twórczej. Zainteresowałam się tym tematem, ponieważ wpływa on na wiele aspektów w życiu człowieka. Pierwszy rozdział zawiera szczegółową charakterystykę rozwoju fizycznego, poznawczego, emocjonalnego, społecznego, osobowości oraz moralnego, dla przeciętnego dziecka pomiędzy 7, a 10/12 rokiem życia. W drugim rozdziale dokonałam dogłębnego opisu szeroko pojętej definicji kreatywności twórczej, obszarów jej występowania u dzieci, uwarunkowań jej rozwijania oraz możliwości dla jej rozwoju. W kolejnej części zebrałam informacje dotyczące placówki wsparcia dziennego, a konkretniej świetlicy środowiskowej. Zawarłam tam genezę jej powstania, uwarunkowania prawne, podstawowe cele, zadania, funkcje, metody, formy pracy, a także wychowanków oraz wychowawców placówki. Czwarty rozdział był odwzorowaniem poprzedniego, podjęłam się w nim dokładnej analizy docelowej placówki Stowarzyszenia Pomocy Dzieciom i Ich Rodzinom w Szczególnie Trudnej Sytuacji Życiowej „Iskierka”, w filii nr 1. W rozdziale piątym stworzyłam cykl zajęć, składających się z pięciu konspektów o tematyce „Kreatywność twórcza- czym jest dla mnie”, „Wyobraźnię każdy ma!”, „Jestem kreatywny, myślę twórczo!”, „Emocje pomocne dla twórczości”, „I ja jestem kreatywny!”. Zajęcia nakierowane były na rozwijanie kreatywności twórczej u podopiecznych w świetlicy środowiskowej, w taki sposób, aby każdy z nich mógł dostrzec, iż ją posiada i jest ona przydatna w codziennych sytuacjach życiowych. Działania praktyczne nakierowałam na wzmacnianie twórczego myślenia, oparte na płynności słownej, skojarzeniowej, ekspresyjnej oraz ideacyjnej. Podczas prowadzenia zajęć, udało mi się zgodnie z wcześniej przyjętymi założeniami, wprowadzić atmosferę sprzyjającą rozwojowi zdolności. Ostatni rozdział poświęcony był podsumowaniu całego cyklu zajęć oraz moim refleksjom pedagogicznym dotyczącym efektywności przeprowadzonej pracy. Cel, jaki sobie postawiłam podczas tworzenia projektu, został spełniony. Cykl zajęć ukazał, że kreatywność twórcza jest pomocna w wielu codziennych, prozaicznych sytuacjach.

Celem mojej pracy było wsparcie dorastającej młodzieży ze szkoły podstawowej w kwestii rozwijania zachowań prospołecznych. Zainteresowałem się tym problemem, ponieważ jako adolescent zaciekawiłem się tematem wolontariatu, jednak szkoła nie zagwarantowała mi działań w tym obszarze. W związku z powyższym, przeanalizowałem rozwój dziecka w wieku 13-15 lat, dokonałem analizy podstawowych pojęć z zakresu prospołeczności i filantropii, wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałem najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem szkoły podstawowej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałem działalność pedagoga w Szkole Podstawowej w Stradomi Wierzchniej. Biorąc pod uwagę fakt, iż uczniowie tejże placówki wykazywali deficyty w zakresie wiedzy na temat aktywności altruistycznej, zaplanowałem projekt działań ukierunkowany na usystematyzowanie tej wiedzy oraz na inspirowanie młodzieży do angażowania się w bezinteresowną pomoc. Moje zajęcia zrealizowałem na przełomie maja i czerwca, dzieląc je na dwie części – realizowane w rodzimej placówce, w Stradomi Wierzchniej oraz w Prywatnym Domu Opieki Osób Starszych „Maranta” w Bierutowie, osiągając wszystkie założone cele. Po przeprowadzeniu warsztatów mogę stwierdzić, iż uczniowie wzbogacili się w cenne doświadczenie w pracy wolontariackiej, co w efekcie stało się dla nich inspiracją do dalszego działania na rzecz innych, a także wzmocniło w nich wrażliwość na ludzkie potrzeby. Zrealizowane warsztaty stały się również okazją do podjęcia współpracy między Szkołą Podstawową w Stradomi a Domem Opieki „Maranta”, co w przyszłości zagwarantuje rozwój zarówno uczniom, jak i pensjonariuszom Ośrodka. Mogę polecić taki cykl dla dojrzewającej młodzieży w szkołach podstawowych, w szkołach średnich, a także dla zespołów wychowanków ze świetlic środowiskowych.

Profilaktyka zaburzeń odżywiania jest kluczowym elementem podczas okresu adolescencji, z racji tego, iż jest to proces intensywnego rozwoju psychicznego jak i fizycznego. Kształtuje się światopogląd, samoocena oraz każdy adolescent uczestniczy w procesie socjalizacji. Na rozwój psychosomatyczny składają się czynniki społeczne, rodzinne oraz indywidualne. Mogą one mieć pozytywny jak i negatywny wpływ na prawidłowe funkcjonowanie człowieka. Młode dziewczęta inspirują się kanonem szczupłej kobiety, który jest kreowany przez mass media, nie mają wówczas świadomości konsekwencji z tego powodu płynących. Ponadto dzieci z rodzin ubogich i dysfunkcyjnych są również narażone na choroby zaburzeń odżywiania, dlatego tak istotne jest uświadomienie młodzieży o konsekwencji zachorowania na anoreksję lub bulimię. Odpowiednim miejscem do realizacji projektu jest świetlica środowiskowa, z racji jej specyfiki oraz uczęszczającej do niej młodzieży z grupy ryzyka. Cykl pięciu profilaktycznych zajęć został stworzony dla dziewcząt ze świetlicy środowiskowej. Pierwszy temat dotyczył promocji zdrowego stylu życia, podniesienia wiedzy na temat zdrowego odżywiania oraz uświadomienia, w jaki sposób adolescentka powinna prawidłowo się odżywiać. Kolejne dwa zajęcia dotyczyły anoreksji oraz bulimii, głównie ich przyczyn i objawów. Podczas tych zajęć dziewczęta mogły zapoznać się z główną charakterystyką chorób oraz uświadomić sobie, jakie zagrożenia płyną z zaburzeń odżywiania oraz poznać różnice między anoreksją a bulimią. Czwarte zajęcia skupiały się na kształtowaniu pozytywnego wizerunku własnego ciała, podnoszeniu samooceny oraz dostrzeżeniu superlatyw ciała jak i osobowości. Ostatni temat poświęcony został czynnikom stresogennym, które negatywnie wpływają na sposób odżywiania się u młodych dziewcząt. Ponadto adolescentki zapoznały się z technikami relaksacyjnymi, które wykorzystywane są sytuacjach stresujących. Cele projektu zostały zrealizowane pomyślnie,co wiąże się z tym, iż została przekazana odpowiednia wiedza oraz umiejętności, które adolescentki mogą wykorzystywać w przyszłości.

W dzisiejszych czasach dzieci wolą bawić się przed telefonem, komputerem czy telewizorem. Zamykają się na świat, ludzi i własny umysł. Jest to dla nich najciekawsza forma spędzania czasu wolnego. Wyobraźnia jest zdolnością, która powinna być cały czas rozwijana. Dzięki niej jesteśmy w stanie rozwiązywać problemy oraz szybko myśleć w trudnych i nieprzewidzianych sytuacjach. Najważniejsze jest, aby ukształtować u wychowanków nawyk korzystania z wyobraźni. To spowoduje, że sami będą ćwiczyli tę zdolność, dzięki czemu będą ją cały czas wzmacniać i rozwijać. Dlatego przeprowadziłam cykl zajęć rozwijających wyobraźnię z wychowankami szkoły podstawowej nr 80 im. Tysiąclecia Wrocławia. Cały cykl zajęć bazował na ćwiczeniach, które miały rozwinąć wyobraźnię u dzieci w wieku wczesnoszkolnym w świetlicy. Pierwszy temat miał na celu wdrożenie wychowanka w pojęcie wyobraźni. Drugi temat opierał się na głównym celu, który brzmiał: Rozwijanie szybkiego przywoływania wyobrażeń. Kolejny temat miał na celu rozwijanie wyobraźni za pomocą ekspresji ruchowej. "Jestem architektem swojej przyszłości", to był przedostatni temat, który miał uświadomić wychowankom, że wyobraźnia jest ważna w życiu codziennym. Ostatni temat zajęć był najciekawszy dla podopiecznych. Nosił tytuł: „Żyję z wyobraźnią”, a miał na celu ukształtować nawyk korzystania z wyobraźni. Udało mi się spełnić wszystkie cele, które postawiłam w każdym scenariuszu i dzięki temu wychowankowie wiedzą, jak korzystać z wyobraźni i wykorzystują ją w czasie wolnym.

Matematyka towarzyszy nam w życiu nieustannie, nawet nie zawsze zdajemy sobie z tego sprawę. Codziennie możemy zaobserwować czynności związane z liczeniem, na przykład w sklepie, gdy musimy zapłacić za zakupy, czy odmierzamy wagę produktów na ciasto. Jest to ważna dziedzina nauki, a w szkole towarzyszy już od początkowego szczebla edukacji. Jednak uczniowie mają duże problemy z rachunkami, nawet w klasach elementarnych szkoły podstawowej. Ponieważ wiem, że matematyka sprawia duże problemy edukacyjne, a ja od dziecka bardzo ją lubiłam i nie stanowiła dla mnie problemu postanowiłam wgłębić się w badania dotyczące kompetencji matematycznych dzieci i na ich podstawie stworzyć cykl pięciu zajęć związanych z matematyką. Celem moich zajęć było wzmocnienie umiejętności matematycznych dzieci z klas elementarnych szkoły podstawowej. A także pokazanie dzieciom, że matematyka nie jest taka straszna jak im się wydaje oraz, że można się dobrze bawić i jednocześnie uczyć. Uważam, że cele, które założyłam podczas układania scenariuszy zostały spełnione, ponieważ udało mi się przeprowadzić wszystkie ćwiczenia z konspektów od początku do końca. Dzięki zajęciom wychowankowie nauczyli się lepiej orientować w przestrzeni, poćwiczyli pracę obiema rękami, a także poszerzyli wiedzę z geometrii. Ponadto poznali czym jest tangram i układali z niego przeróżne obrazki. Pobawiliśmy się rytmem i rymem, poznając przy tym dwa nowe wierszyki. Dzieci poćwiczyły również dodawanie i odejmowanie oraz przekonały się, że zadania tekstowe nie są takie trudne, jak mogłoby się wydawać. Zajęcia były w większości odpowiednio dobrane do poziomu umiejętności i zdolności dzieci. Były również na tyle ciekawe i inne od zajęć przeprowadzanych na zajęciach, że zyskałam duże skupienie i zaangażowanie dzieci. Trafiłam również na grupę bardzo grzecznych dzieci, ponieważ nie przeszkadzali mi i uważnie słuchali, co do nich mówię. Na przyszłość dopracowałabym nieliczne z zadań i wydłużyła czas na realizację niektórych ćwiczeń.

Celem mojej pracy jest rozwijanie aktywności twórczej u dzieci w wieku wczesnoszkolnym w świetlicy środowiskowej poprzez zajęcia plastyczne. Zainteresowałam się tym tematem, gdyż w dzisiejszym świecie zwraca się małą uwagę ma twórczość dzieci. Zajęcia plastyczne, które ułatwiają rozwój twórczości, są często odkładane na drugi plan z powodu braku czasu, lub braku umiejętności opiekunów dzieci. W związku z tym przeanalizowałam rozwój dzieci w wieku wczesnoszkolnym oraz podstawowe pojęcia z zakresu aktywności twórczej, zwracając dużą uwagę na twórczą aktywność plastyczną w rozwoju wychowanków. Moją uwagę zwróciły również ograniczenia w aktywności twórczej, które mogą stworzyć barierę twórczą u dziecka. Następnie opisałam świetlicę środowiskową, jej rys historyczny, podstawowe prawne uwarunkowania jej funkcjonowania, oraz wszelkie metody, formy, zadania i funkcje, według, których świetlica może funkcjonować. Poprzez zdobycie przeze mnie wiedzy, oraz dogłębne zapoznanie się z Klubowym Centrum Aktywności „Caritas” we Wrocławiu, napisałam projekt, który zakładał pięć spotkań, podczas, których dzieci poznawały nowe techniki plastyczne takie jak: malowanie palcami, witraż, frotaż, modelowanie, czy decoupage. Uważam, że założone przeze mnie cele zostały zrealizowane. Dzieci w sposób kreatywny rozwiązywały swoje problemy, które występowały podczas realizacji zajęć. Rozwinęła się również u nich otwartość na nowe doświadczenia, oraz świadomość o możliwości odczuwania różnych emocji u siebie podczas tworzenia oraz u innych ludzi. Polecam ten cykl zajęć do realizacji w świetlicy środowiskowej, w szczególności wśród wychowanków w wieku wczesnoszkolnym.

Celem mojej pracy uczyniłam wsparcie dzieci z placówki rodzinnego domu dziecka w zakresie rozwijania manualności. Zainteresowałam się tym tematem, ponieważ sama od wielu lat zajmuję się tworzeniem różnego rodzaju prac plastycznych, głównie przestrzennych, na przykład origami. Dostrzegłam także deficyty manualne pojawiające się u młodych ludzi, którzy ograniczają motorykę dłoni do prostych czynności domowych oraz obsługi urządzeń komunikacyjnych, na przykład klawiatury smartfona. Stwierdziłam, na podstawie obserwacji i przeglądu literatury przedmiotu, że szczególne problemy w tym zakresie mają podopieczni placówek opieki całkowitej. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój młodzieży w wieku wczesnej adolescencji, dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu rozwoju motoryki, wskazując zarówno na deficyty, jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem rodzinnego domu dziecka. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność rodzinnego domu dziecka przy ulicy Wilczej w Oławie. Ponieważ wychowankowie wykazywali zróżnicowane deficyty w zakresie manualności zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich rozwój. Opierając się głównie na wzmacnianiu, zajęcia zrealizowałam w kwietniu, dwa razy w tygodniu w godzinach popołudniowych. Po przeprowadzonych zajęciach mogę stwierdzić, że u wychowanków wzrosła motoryczność. Problemy pojawiały się przy bardziej skomplikowanych zadaniach, jednakże generalnie mogę stwierdzić, że założone przeze mnie cele zostały zrealizowane. Młodzież poprzez zajęcia rozrywkowe poprawiła motorykę, którą wykorzystują obecnie także w codziennych pracach domowych. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w rodzinnym domu dziecka, domu dziecka, świetlicy środowiskowej, ale również świetlicy szkolnej.

Moja praca została napisana z myślą o dość powszechnym zjawisku w dzisiejszych czasach. Mianowicie o niechętnym uczestniczeniu dzieci w lekcjach wychowania fizycznego, regularnych zwolnieniach, zachowaniach prowadzących do całkowitego wycofania się z ruchu potrzebnego dziecku do prawidłowego rozwoju. Rozwijam sferę aktywności fizycznej u dzieci poprzez artystyczną formę ruchu jaką jest taniec, który oprócz nauki kroków, zapewnia świetna zabawę jak i umożliwia dziecku wyrażanie emocji, ekspresji własnej, pozwala na ruch swobodny i samoistną interpretację danej piosenki, melodii. W swojej pracy zawarłam cykl zajęć o tematyce tańca, które przeprowadziłam w Szkole Podstawowej nr 9 im. Wincentego Pola we Wrocławiu w celu rozwijania aktywności fizycznej przez taniec u dzieci w wieku wczesnoszkolnym. Wykorzystałam przy tym integrację poprzez zabawy ruchowo taneczne, naukę wspólnych kroków, sekwencji tanecznych, synchronizowania się z grupą oraz improwizacji i ruchu swobodnego niczym nieograniczonego, tylko własna inwencja twórcza. Grupa dzieci biorących udział w projekcie, po jego ukończeniu nie miała już oporów przed ruchem swobodnym, improwizowanym, bardziej zwracała uwagę na rytm w muzyce, odróżniała tempo szybkie i wolne i co najważniejsze potrafiła współpracować w grupie tanecznej między sobą.